در گذشته انسانها، نقش کلمه انتقام و تقاص الهی بسیار پررنگ و دارای اهمیت بودهاست.
اگر ملتی دچار بلاهای طبیعی میشد همه معتقد بودند علت ایجاد این رویداد گناههای مرتکب شده توسط انسانهای آن سرزمین است و علاج در درخواست توبه و استغفار با اندوه فراوان و عجز در دستگاه خداوندی است.
یا در اندازه کوچکتر اگر فردی رنج و گرفتاری در زندگی شامل حالش میشد قطعا آن را به تمامی کارهای که در گذشته از سر خودخواهی و لذت انجامداده ارتباط میداد و البته اگر شدت آن رنج و درد از طاقت فرد فراتر بود دائم در ذهن و زبان خود تکرار میکرد این گرفتاری بهسبب کدامیک از کارهای خطایش بودهاست.
چهچیزی باعث میشود که ما بخواهیم هر اتفاقی را به گردن کسی یا کاری بیاندازیم هنوز هم روشن نیست اما انسان تا بتواند علاقهمند است که به دنبال علت و معلول بگردد . همین امر هم باعث جواب دادن به بسیاری از سوالات بشری شدهاست.
اما هرچیزی را به هرجایی گره زدن گاهی اصلا و ابدا جواب و راهحل نیست. آن سرنخی که ما به دستمان میگیریم تا هرطور شده وصله مناسب را پیداکنیم، ممکن است اصلا انتها نداشته باشد.
همینجا جایی است که باید نخ را رها کنیم، چون هر قدر بچرخیم و بگردیم تا برای نخمان وصله بیابیم تنها باعث آن بودیم گره در کار آن ایجادشود .
اگر هرچه فکر کردی چهچیزی عامل بهوجودآمدن بعضی از اتفاقات، قرارگرفتن بعضی آدمها در سر راه زندگی، از دستدادنها، بدشانسیها و هرچه بدبیاری بوده و در نهایت برای آن جوابی نداشتی من به تو پیشنهاد میکنم که رها کن.
آن ریسمانی که محکم و با ناراحتی در دست گرفتی را نگاه کن، خوب به آن نگاه کن و حالا آزاد بگذارش. تو تمام کاری را که لازم بوده، انجام دادی.