
فراخوان شمارهی بعد مجلهی ناداستان، دربارهی تقلب در بازی بود. من هم یکی از تقلب هایی که توی ذهنم مونده بود رو نوشتم :
کلاس پنجم دبستان بودم. در بحبوحهی رقابت برای قبولی در بزرگترین آزمون پیش رویم(همان آزمون تیزهوشان) ! برای جا نماندن از رقبا، پا به پای آنان در کلاسها شرکت مینمودم و مانند پهلوانان در میدان نبرد، با حل کردن سریعتر سوالاتی که خانمهای معلم مطرح میکردند، به رجز خوانی با سایر همدرسها میپرداختم. در یکی از این میدانهای نبرد، خانم معلم علوم، آزمونی را در قالب بازی برگزار کرد. شیوهی این بازی آزمونی بدین صورت بود که در هر مرحله یکی دو سوال مطرح میشد و افراد سربلندی که میتوانستند به سوالات آن مرحله پاسخ دهند به مرحلهی بعد راه پیدا میکردند. جایزهی سربلند نهایی هم سه عدد سیدی حاوی جذابترین انیمیشنهای روز دنیا بود. عزمم را جذب کردم تا در این نبرد پیروز شوم و سیدی ها را از آن خود کنم. مرحلهی اول و دوم را پشت سر گذاشتم. هر مرحله که سپری میشد تعداد حذف شدگان و در پی آن، هیاهو و شلوغی کلاس افزایش پیدا می کرد. در مرحلهی آخر فقط من ماندم و دوستم که محسن نام داشت. تا به حال چنین شرایطی را تجربه نکرده بودم. اینبار گویی برای جلب توجه معلم نمیخواستم برنده شوم. حتی شاید سیدیها را هم نمیخواستم. فقط دوست داشتم برنده شوم. در لحظهی موعود، معلم سوال را مطرح کرد. شکل ترموستات را روی تخته رسم کرد و بدون اینکه نامی از آن ببرد از ما درخواست کرد تا طرز کار این وسیله را شرح دهیم. در پنج دقیقه هرچه که از ترموستات میدانستم و نمیدانستم بر روی کاغذ آوردم و تمام جزئیات داشته و نداشتهی ترموستات را شرح و بسط دادم. پس از پایان ۵ دقیقه، برگهمان را به بغل دستیمان تحویل دادیم تا در کمال عدالت آن را برای ما تصحیح بنماید. به خودم مطمئن بودم که هیچ چیز را از قلم نینداختهام. بادی به غبغب انداخته بودم و داشتم به این فکر می کردم که برای امروز عصر بعد از کلاس از میان جایزههایم، کدام انیمیشن را اول از همه ببینم. اما سخن خانم معلم تمام محاسباتم را به هم ریخت. او گفت اصلا نیازی به توضیحات نیست. من از شما فقط اسمش را میخواستم. فقط باید مینوشتید ترموستات! استرس تمام وجودم را فرا گرفت. خودم را بازندهی قائله دیدم. به خودم تف و لعنت فرستادم که مگر اسم واماندهی این دستگاه چقدر جا میگیرد که ننوشتی اش! در همان لحظه که به ثانیه هم نکشید تصمیمی گرفتم. در میان آن همه هیاهو سریعا بالای برگهام که در دستان بغل دستیام بود نوشتم ترموستات! احمقانهترین و سریع ترین روش تقلبی که به ذهنم میرسید را اجرایی کردم تا حداقل این نبرد را به مرحلهی بعد بکشانم. به محض انجام دادن اینکار، موجی از پشیمانی وجودم را فرا گرفت. آن هم نه به خاطر عذاب وجدان تقلب. به خاطر اینکه مطمئن بودم معلم دستم را رو میکند و از دستم ناراحت میشود. این اتفاق برای منی که سوگلی معلم بودم عاقبت تلخ وگرانی بود. اما اتفاقات بر خلاف تصورم پیش رفت. اتگار اصلا بغل دستی من در باغ نبود و در میان آن همه هیاهو، متوجه سخن معلم و تقلب من نشده بود. جالب اینجا بود که رقیبم هم اسم ترموستات را در پاسخ اش به طور دقیق نیاورده بود و این تقلب، من را برندهی مسابقه کرده بود. نتیجهی پیروز بخشی که با بردن جایزه و سفتتر شدن جایم در دل معلم همراه شد. زنگ خورد و از دوستان جدا شدم. بار گناه روی دوشم سنگینی میکرد. کلی با خودم کلنجار رفتم اما آخر رویم نشد موضوع را به دوستم یا معلم بگویم. برای همین راه دیگری را برای مجازات کردنم انتخاب کردم. خودم را به نزدیکترین سطل زباله رساندم و سیدی ها را دور انداختم...