هر مکتب، پیشوا، دین، نظام ، نظریه و سیاستی به اندازه ای که برای " زن" ارج و منزلت و تکریم قایل است، شایسته توجه، تبلیع و پیروی است و نه بیشتر.
آن کسان که حقوق انسان را برنمی تابند و سدی بر سبیل رفاه و آزادی او می نشانند، هم این کژراهه را با تحقیر "زنان" می آغازند تا تحقیر انسان را عینیت بخشند.
آن کس که برای " زنان" سخنی برای گفتن دارد و طرحی برای شکفتن، همو راهی به کرامت و سعادت انسان در پیش می تواند نهاد.
این هر دو - راه و چاه - را فقط زنان می دانند و هم آنها نمایندگان نسل خویش اند.
مردان دین و سیاست و ثروت نمی توانند - و نباید - رهبران و سخنگویان زنان باشند، آنها(مردان) در بهترین شرایط فقط همراهان اند و بس!
