هر آدمی گاهی به مرگ فکر میکنه. شاید همینطور که نشسته و داره چای میخوره این فکر به ذهنش خطور کنه، یا ممکنه یه اتفاق مثل تصادف، بیماری، یا مرگ ناگهانی یکی از آشنایان، مرگ رو به یادش بیاره. این اتفاق میتونه شیوع یه ویروس شدیدا مسری باشه.
اما فکر کردن به مرگ آسون نیست، و به قول یالوم، شبیه خیره شدن به خورشیده که فقط میتونیم چند لحظه تحملش کنیم. هرکس روش خودش رو برای کمکردن ترس از مرگ داره، یکی آرامشش رو توی ایمانش پیدا میکنه، یکی سعی میکنه یادگاری از خودش به جا بگذاره: فرزندانش، یا کسبوکارش، یا کارهای خیرش. بعضیها هم با خوشخیالی فکر میکنن که استثنا هستن و مرگ قرار نیست روزی در خونهشون رو بزنه.
یالوم، برعکس چیزی که خیلی از ما فکر میکنیم، میگه فکر کردن به مرگ قرار نیست حتما باعث ناامیدی بشه. این فکر که ممکنه روزی بمیریم، قرار نیست معنا رو از زندگی بگیره، بلکه میتونه به لحظات زندهبودنمون معنا بده. یه ویروس که میتونه همه ما رو مبتلا کنه، میتونه یادمون بده که این لحظات در کنار هم بودن رو غنیمت بشمریم، تا زنده هستیم از مواهب زندگی استفاده کنیم، دوست بداریم، و زندگیکردن رو دائم به زمانی در آینده (بعد از اینکه به چیزهایی که میخواهیم رسیدیم) موکول نکنیم.