کتاب تولستوی و مبل بنفش رو دوست داشتم. این قسمتش خیلی به دلم نشست، پس خودم به فارسی ترجمه کردم:
در یکی از این ملاقاتها در زندان، گرنت شاهد بود که جفرسون به مادرخواندهش گفت «مهم نیست... هیچی مهم نیست.» مادرخواندهاش جواب داد «برای من مهمه، جفرسون... تو برای من مهمی.»
«تو برای من مهمی.» این کلمهها را که میخواندم، احساس میکردم قلبم دارد از جا کنده میشود. این اصل و اساس عشق است، اینکه یکی برای دیگری مهم باشد، یک زندگی که در میان همه افراد دیگر برای دیگری مهم است. کسی به خاطر یک چیز فردی و خاص اهمیت پیدا میکند. ما قابل جایگزینی نیستیم. ما از این نظر که چرا دوستمان دارند، منحصربهفردیم.
اشتیاق داشتن به دیگری، یا محبت داشتن به او، با این احساس خاص قدردانی و نیاز به او متفاوت است. اشتیاق بالا و پایین دارد، و محبت را میتوان بدون تعهد طولانیمدت احساس کرد. اما «تو برای من مهمی» یعنی این تلاش و زحمت را قبول میکنم، حتی خودخواسته میپذیرم: از امروز من زیر بالت را میگیرم، کنارت میمانم، و تأییدت میکنم. قابل اطمینان بودن: من هستم تا از تو مراقبت کنم. و وقتی رفتی، هستم تا تو را به یاد بیاورم.