
همه چیز تکراری تر از آن چیزی است که به نظر میرسد،
زخمی به روی زخم،دردی کنار درد،سوزی به روی دل،تکرار و تکرار،تکرار تلخ،باز خاکستر پاییز و رنگ سکوت،خطِ ممتدِ روی دیوار،کوچه ای تنگ و باریک،صدای نالهٔ برگی زیر گام،تکرار همیشه ها،شب،روز و باز...
آه...
چیزی نگفته ام اما خستگی ام پیداست.اصلا از دور داد میزند،بغضی در گلو دارم که بخواهد ببارد دریا می شود،اما نه!فعلا نبایدببارد! الان نه جایش هست و نه وقتش،الان باید زنانه مرد بود، باید ایستاد!
باید بغضت را گوشه قلبت دار بزنی برای قیامت،اگر بخواهی اندکی احساسی برخورد کنی محکوم به شکستی،احساس کیلویی چند؟!مفت هم گران است،اصلا باید گردنش را زد و سلاخی اش کرد!
این بغض خیلی وقت است که لبریز است،با زور میخندی تا جلوی سر ریز شدن اشکت را بگیری،مبادا که انگ ضعیف بودن را به تو بچسبانند!
همرنگ جماعت بودن سخت است!حرف مردم را باید از این گوش گرفت و از دیگری در کرد و بعد لگد مالش کرد!
بگذار سکوت این بغض فریاد شود و گوش ها را کر کند و دیدگانت را تر، ببار بر کویر احساس ترک خورده ی وجودت.
گاهی آن قدر بغض داری که فقط باید مرد باشی تا بتوانی گریه کنی...
کاش می شد نوشت
تمام حرف هایی را که بغض شدند
ولی بر گونه جاری نشدند
کاش می شد...
کاش میشد تمام خستگیها را یکجا نوشت،
تمام دردهایی را که کسی نفهمید،
تمام شبهایی را که بیصدا گذشت،
تمام روزهایی را که لبخندِ زورکی به لب داشتی،
تمام لحظههایی را که خواستی بگویی «دیگر نمیتوانم»
اما نگفتی…
کاش میشد…
اما نمیشود.
پس باید ادامه داد،
باید راه رفت،
باید نفس کشید،
باید بغض را در مشت گرفت و جلو رفت،
باید سکوت کرد،
باید جنگید،
باید زنانه مرد بود،
باید…
و شاید روزی،
در یک غروبِ بیخبر،
در یک کوچهٔ بینام،
در میان برگهایی که زیر پا ناله میکنند،
این بغض،
بیاجازه،
بیهشدار،
بیتکرار،
بشکند…
و تو
برای اولین بار بفهمی که این همه سال،
نه از گریه میترسیدی،
نه از شکستن،
نه از دیده شدن؛
تو فقط از این میترسیدی
که کسی معنای دردهایت را نفهمد.
برای اولین بار بفهمی
که قوی بودن همیشه به معنای سکوت نیست،
که ایستادن همیشه به معنای تحمل نیست...
بفهمی که گاهی باید اجازه بدهی
دلات از زیر بارِ این همه سال
نفس راحتی بکشد.
برای اولین بار بفهمی
که بغض، دشمن نبود؛
دوستِ خاموشی بود
که کنارت ماند،تو را نگه داشت و نگذاشت در هیاهوی دنیا
گم بشوی...
بفهمی که این بغض،
تمامِ حرفهایی بود که تو را ساخت،
تمامِ دردهایی بود که تو را بزرگ کرد
و تمامِ سکوتهایی بود که تو را محکم کرد...
گریه کردن نه سقوط است، نه شکست و نه حتی ضعف؛
بلکه گریه کردن باز شدنِ دری است
که سالها بسته بود،راهی است برای رسیدن به خودت،به زنی که زیر تمام این فشارها
هنوز ایستاده است.
شاید اکنون برای اولین بار بفهمی
که هیچکس قرار نیست تو را نجات دهد،
هیچکس قرار نیست بغضت را بفهمد،
هیچکس قرار نیست خستگیات را بخواند؛
این تویی که باید دستِ خودت را بگیری و از میان این کوچهٔ تنگ
عبور کنی باید به خود بقبولانی
که حق داری خسته باشی،
حق داری گریه کنی،
حق داری بترسی،
چون انسانی و انسان بودن یعنی
گاهی خسته باشی،
گاهی بیحوصله،
گاهی بیصدا،
گاهی نتوانی،
گاهی کم بیاوری،
گاهی از پا بیفتی،
گاهی گریه کنی،
گاهی سکوت کنی،
گاهی لبخند بزنی،
گاهی محکم باشی،
و گاهی نرم...
و این تناقض ها دقیقا همان رسم زندگانی و انسانیت است...