«بسم الله الرحمن الرحیم»
کوک‌های قالی را یکی‌یکی، با صبری که از جنس نور بود، می‌زد. هر گره که بر تار و پود قالی می‌نشست، لب‌هایش نیز آرام تکان می‌خورد؛ گویی ذکرهایش با نخ‌ها در هم می‌تنید و قالی را به تسبیحی بی‌پایان بدل می‌کرد. گاهی دست بر سینه می‌گذاشت، درست همان‌جا که قلبش می‌تپید، و کلماتی را آهسته زمزمه می‌کرد؛ زمزمه‌هایی که انگار تنهایی‌اش را با کسی قسمت می‌کرد…
با کسی که هنوز چند سانتی‌متر بیشتر نبود، اما تمام جهان او محسوب می‌شد؛ پاره‌ای از تنش، تکه‌ای از جانش، و همدمی کوچک در بطنش.
لحظه‌هایی که هم‌صحبت و همرازش آن جنین کوچک بود، برایش طعم شیرینی داشت؛ شیرینی‌ای که هیچ زبان بشری توان توصیفش را ندارد.
چشم‌هایش را می‌بست؛ تاریکی پشت پلک‌ها ، حریمی بود که در آن با جنینش سخن می‌گفت.
می‌گفت: «ای میوه‌ی دل، ای نورِ درون، تو را با آیات خدا می‌نوازم تا روزی که چشم بگشایی و جهان را با نوری که در جانت کاشته‌ام ببینی.»
و جنین، در آن پناهگاه گرم، آرام می‌گرفت؛ گویی ضربان قلب مادر برایش تفسیر آیه بود، و نفس‌هایش ترجمه‌ی محبت...
خدیجه می‌دانست که کودکش، نه فقط جسمش، بلکه روحش نیز از او تغذیه می‌کند.
پس هر کار نیک، هر لبخند، هر صدقه، هر خدمت، هر لحظه‌ی عشق به پیامبر، همه را با نیت دوگانه انجام می‌داد:
برای خدا، و برای آن شکوفه‌ی پنهان که در دلش ریشه می‌دواند.
مادامی که کنار پیامبر می نشست،دلبند کوچکش سراپا گوش می‌شد که پدر کلام عشق را بر جانش جاری کند، پیامبر آیات وحی را چون آب زلالی بر باغ وجودش می‌ریخت تا ریشه‌های معرفت در جانش جوانه بزند و تا کرانه‌های نور امتداد یابد.
او در وجودش عصاره ای از بهشت را پرورش می‌داد؛ به امید روزی که این شکوفه بشکفد و جهان را از عطر دل‌انگیز خود مدهوش سازد، و شکوفه‌ها را از شدت طراوتش شگفت‌زده کند.
آن مادر، خدیجه بود؛ خدیجه یعنی نخل مثمر...
خدیجه، نخل بود؛ زهرا، ثمره‌ی شیرین آن.
خدیجه، زمینِ پاک بود؛ زهرا، گلِ روییده بر آن.
خدیجه، آغاز بود؛ زهرا، شکوفاییِ آن آغاز.
و جهان، هنوز که هنوز است، از عطر آن شکوفه مدهوش مانده.
