گریه

میخواهم گریه کنم، چراهایش زیاد است. به حال خودم که به طرز وحشتناکی تنهایی خفه‌ام می‌کند. به حال تو که وقتی میخونی یادت تنهایی های خودت می‌افتی! به حال اون پسر بدبختی که فکر کنه هرزه دختری که دوستش داره پنجه ی آفتابه. به حال ما طبقه ی منفیِ دوِ که تو این اجتماع سگ دو می‌زنیم. به حال شما قشر فرهنگی و هنرمندی که کثافت جامعه حالتون رو بد می‌کنه. و به حال اونهایی که بی گناه هیزم سیاست میشن.

میخواهم داد بزنم. آنقدر داد بزنم تا خفه شوم. تا دیگر صدایم در نیاید. صدایم در نیاید تا بیشتر بنویسم…