همین که زنگ می‌زند و می‌خواهد با هم بزنیم بیرون، خوشحال تر می‌شوم. تا به حال کسی را به این اندازه، رفیق، نداشته‌ام. همین که ۷-۸ دقیقه اول آنقدر سر هم داد می‌زنیم تا صداهایمان دیگر درنیاید، دلتنگی‌مان را کم می‌کند. اصلا رفیقی که پایه‌ی داد و بیداد کردن و عَربَده زدن نباشد، رفاقتش می‌لنگد. جدیدا هم تصمیم گرفتیم همسرهایی اختیار کنیم که یا اهل داد و بیداد باشند یا حداقل از داد و بیداد اذیت نشوند. بعد از اینکه از هیچ‌کدام‌مان صدایی در نمی‌آید، باید سیستم صوت جُور ما را کشیده و حسابی سروصدا کند. بعد از ۵ دقیقه تنفس تازه احوال پرسی و ابراز دلتنگی و بعد آهنگ در حال پخش را نقد و بررسی می‌کنیم. طبق مقررات، هرکدام راننده باشیم باید کمی تند رفته، لایی کشیده و کارهای خطرناکِ از این قبیل انجام داده تا صحت و سلامت روحی و جسمی خود را به دیگری اعلام و اثبات کنیم. حالا نوبتِ آهنگِ هردو پسند است که با هم گوش و همخوانی کنیم. خیابان ها را زیر و رو، پایین و بالا، چپ و راست و… می‌کنیم تا از دیدن هرچه خیابان است بالا بیاوریم[استفراغ کنیم]. با انرژی به سمت خانه برمیگردیم. اصلا نیازی به درد دل و چُس ناله هم نیست، چون از نگاه هم، از قیافه‌ی هم و از رفتار هم، همه چیز را می‌فهمیم. رفاقت یعنی همین…
