صدای باندها که فرومی‌نشیند، بیشترِ جمعیت یک صدا میگویند: « حُسِـــــــــــــــین » آرامشی جانت را فرا می‌گیرد و دلت قرص می‌شود، انگار که پشتت به قدرتی گرم می‌شود که کوه در برابرش مورچه‌ای بیش نیست!
برای مراعات حال همسایه هایشان دستم را روی بوق نمی‌گذارم و همه‌اش را ناسزا می‌کنم برای وقتی که در ماشین باز کرده و می‌نشیند کنارم. همه‌ی راه را سَر هم فریاد می‌کشیم، فریادی به بلندی و قدرت دلتنگی‌هایمان برای هم…
قدم‌رو رفتن و منتظر ماندن برایش، لذت بخش است برایم. به محض اینکه دستش را می‌گیرم، آرام می‌گیرم. دست در دستش قدم می‌زنیم. آنقدر قدم می‌زنیم تا…
ماشین را می‌گذارم در اولین جای پارک. خیابان را رد می‌کنم و به عظمت‌اش را نگاه می‌اندازم. نفسی از جنس ارتفاع تازه می‌کنم. معمولا پُر از استرس و نگرانی می‌آیم پیش‌اش و کوه همیشه با شکوهِ آرام است…
