حَمْله!!!

کلافه نشسته‌ام پشت میز و تنها تفریح کلافگی‌ام چرخ خوردن با صندلی گردان پشت میز است. خسته‌ام. حساسیت فصلی خستگی و کلافگی‌ام را چند برابر می‌کند. حساسیتی که عطسه و آبریزشِ بینی‌اش امانم را بریده. فقط نمی‌دانم این همه مخاط بینی کجا تولید و ذخیره میشه که حالا اینجوری میاد پایین؟
دلم می‌خواهد رَویه‌ی زندگی‌ام شکل دیگری پیش می‌رفت. جای دیگری می‌بودم، کار دیگری داشتم و حتی کَس دیگری می‌شدم. کسی که همه‌ی حرف های دیگران جواب بدهد. کسی که جرأت فرار داشته باشد. کسی که بتواند همه چیز را بگذارد و برود. کسی که اولین اولویت تصمیم‌گیری هایش پول نباشد. کسی که مرام و معرفت و نون‌ونمک و آشنایی و رفاقت و همکاری و… سرش نمی‌شد. کسی که هیچ کس و هیچ چیز برایش مهم نبود. بازی کِلَش‌ام را باز می‌کنم. به دهکده‌ام حمله شده، آن هم چه حمله‌ای!؟ ۲۷ جام از دست داده‌ام. خیلی وقت ها زندگی و داراییِ مَجازی، خیلی شبیه زندگی واقعی میشه. در زندگی واقعی و حقیقی به من حمله کرده‌اند آن هم با کلمات. پیش همه سنگ روی یخ شده‌ام، مسخره شده‌ام، تیکه و کنایه شنیده‌ام و درست مثل دهکده‌ای که قلعه‌ی قبیله‌اش خالی باشد، خالی بودم از کلمات بهتری برای پاسخ. البته من فکر می‌کنم از هم قبیله‌ای های خودم ضربه خوردم و آنها بودند که به من حمله کردند. حالا هم بعد از حمله، به خودم و دهکده‌ام نگاه می‌کنم و می‌بینم توانایی انتقام یا پس گرفتن طلاها و اکسیرهای از دست رفته‌ام را ندارم.
منتظر بازسازی دهکده‌ام می‌نشینم. خوبی دهکده‌ام این است که ظَرف مدت چند ثانیه بازسازی‌اش تکمیل می‌شود اما بازسازی خودم در چند ثانیه، دقیقه، ساعت، روز، هفته، ماه یا حتی سال طول می‌کشد؟ در زندگی حقیقی همیشه در حال بازسازی هستم و هنوز تمام نشده باز حمله‌ی دیگری شروع می‌شود.
خوبی دیگر دهکده‌ام این است که بعد از حمله‌های سنگین، بین ۱۰ تا ۱۶ ساعت از حمله محافظت می‌شود اما در دنیای حقیقی هیچ محافظتی وجود ندارد…

پی‌نوشت: سعی کردم خودم را جای آدمی سخت کلافه و ویران بگذارم، اما نمی‌دانم توانسته‌ام یا نه…؟؟؟