جشن

به نشانه‌ی شادی پایین بالا می‌پَرد و گاهی هم جیغی ملایم می‌کشد. از دیروز، بعد از پرسیدن تاریخ از مادرش، به این خوشحالی رسیده است. این دومین سال، از سال‌هایی است که تاریخ می‌داند، می‌تواند حساب کتاب و برای رسیدن روز تولدش، روزشماری کند. با صدای آیفون، انتظارش به پایان رسیده، به سمت در می‌دود. مادرش دربازکن را فشار داده و به آشپزخانه برمی‌گردد. لیلی پشتِ درِ سالن مخفی می‌شود که پدرش او را پیدا کند. پدر وارد شده روبروی آشپزخانه می‌رسد. مادر بعد از سلام و خسته نباشید می‌پرسد: کیکی، چیزی نگرفتی؟؟

پدر خسته جواب می‌دهد:«همه بسته بودن.» و با اشاره‌ی مادر متوجه می‌شود باید دنبال لیلی بگردد. در اولین تلاشش لیلی را پشت در می‌یابد. لیلی با ناراحتی گونه‌اش را می‌بوسد و به اتاقش می‌رود. پدر و مادر هنوز در مورد کیک و کادو تولد لیلی حرف می‌زنند که لیلی با مُشتی پول به پدرش می‌رسد. پول ها را روی میز می‌ریزد و می‌گوید: هم کیک بخر هم کادو
پدر، درمانده نگاهش می‌کند. نمی‌تواند حرفی بزند با نگاه از مادر کمک می‌گیرد. مادر می‌گوید: لیلی جانم هیشکی باز نبوده، خودم فردا صبح برات کیک می‌پزم!
لیلی خیلی آرام جواب می‌دهد: من فردا کیک نمی‌خوام، امشب تولدمه. من که پول جمع کردم تا مثل پارسال نَگین گرون بود نخریدیم!
پدر چندبار پلک می‌زند تا از تاریِ چشمانش کم کند و دست لیلی را می‌گیرد. لیلی سرجایش ایستاده تکان نمی‌خورد. پدر می‌گوید: عزیزم بخاطر کرونا همه مغازه ها تعطیله. قول میدم بعد که باز کردن هم برات جشن تولد بگیرم هم کادو.
لیلی اشکی از چشمانش می‌افتد. پدر لیلی را در آغوش می‌گیرد و با گذاشتنِ سر، رویِ سر لیلی اشک خود را پنهان می‌کند.