بهم ریختهام. اگر کلیشهای نباشد شبیه پازلی هزار تکه!
شاید از اینکه:
شبیه آن خر پولهایی که رئیس دفتر مسافرتی پدرشان هستند نگاه میکند. انگار نه انگار کارمندی ساده با حقوق اداره کار و چَشْمگویی بیش نیست. به زور چپ چپ و از بین چند تار موی آویزان شده از مقنعهاش نگاهم میکند. با نُچ گفتنی کاغذ مشخصات را میگیرد. شاید از اینکه قراره صفحهای اضافه بر فاکتور را صادر کند، ناراحت است. اصلا حواسش نیست که اگر من جای آن رئیس فَربه و پولدار و بیاخلاقش بودم باید پیش پای من میایستاد و باید سر خَم میکرد و باید چَشم میگفت. از این نگاهها متنفرم!
یا شاید:
وقتی از تویوتای شاسی بلندش آن شکلی، انگار که سلیمان نبی، بیرون را نگاه میکند اذیت میشوم. وقتی میبینم بخاطر پولش قابل احترام است، دلم میخواهد بچهای را بالا گرفته و در این احترام سرپایَش کنم.