وقتی حرفش تمام شد انگار دیگر فردایی نباشد، یا اینکه فردایی باشد، اما دیگر خدایی نباشد، به فکر افتادم. چه خاکی باید به سر بریزم؟ جواب مامان، قرض‌الحسنه، بانک و… چه باید بدهم؟ می‌توانم پیک موتوری باشم، اما نه! اسنپ چطور؟ ماشین ندارم که! کارگاه حاجی فلانی؟ نه اون پول بده نیست! دست‌فروشی می‌کنم، کتاب، لباس، یا هرچیز دیگه! نه این هم نمی‌شود. ۲۰-۳۰ دقیقه‌ای فکر می‌کردم که روز بعد نه، اما هفته‌ی بعد که آخر باید کاری کنم! دستم به ادامه‌ی کار نمی‌رفت! اصلا نمی‌توانستم دیگر بسازم! می‌گفتم امروز هم ساختم، فردا چه؟ وقتی قرار است بیکار باشم امروز و فردا چه فرقی می‌کند؟ لعنت به زندگی!
این پنجمین بار است که این شکلی، خودم را در آستانه‌ی قهقرا می‌بینم. اما هر بار دستی از جایی مرا گرفته و برگردانده است.
هنوز ۲۴ ساعت نگذشته که می‌گوید: احتمالا تا یک ماه آینده می‌تونیم ادامه بدیم! انگار حرفش وحی منزل باشد، کور سوی امیدی در دلم چشمک می‌زند. این «امید» پدیده‌ای بس عجیب و غریب است. وقتی می‌رود انگار همه چیز را با خود بُرده و وقتی هم می‌آید انگار همه چیز را با خود می‌آورد.
