اراده

از آن شادی نامحسوسی که میدوَد در چهره‌شان، ناراحت می‌شوم. نمی‌دانم درست یا غلط، فقط ناراحت می‌شوم. حالم از خودم بهم می‌خورَد وقتی می‌بینم بی همتی‌ام چماقی می‌شود توی سرم. چماقی که خُرد کردنم را دقیقا همان جایی که نباید، باعث می‌شود. با همه وجودم می‌خواستم که کاش آن موقع آنجا نبودم اما خواستنم هیچ تاثیری نداشت. تنها سلاح‌ام را رو می‌کنم و می‌خندم.

مدل من هم این است. ناراحت می‌شوم، به اصطلاح بهم برمی‌خورَد. ناراحت می‌شوم وقتی می‌بینم اختلاف سطح درآمدی می‌تواند چه تاثیراتی داشته باشد. وقتی با کسی مقایسه و سپس تحقیر می‌شوم بهم برمی‌خورَد دیگر. به همه برمی‌خورَد. مگر کسی هست از تحقیر یا حتی مقایسه شدن خوشَش بیاید؟ تنها راهی که برای لَج کردن پیدا کردم، تمرین بود. تمرین روزانه… باید هرروز تمرین کنم و آرزوهایم را صدا کنم و باید اراده کنم…