چرا با دیدن این فیلم نوری بیلگه جیلان دوباره این موضوع به ذهنم متبادر شد که من به درد این روزگار نمیخورم؟ من در مسیری که باید قدم برنمیدارم! چرا آم آرامش و طمانینه و آسودگی از آن من نیست؟ من برای به دست آوردن این اطمینان قلبی و ایمان به زیستن، قید خیلی چیزها را زدم؛ شغلی و تحصیلی و.. شاید کمی دیر نیز فهمیدم اهمیت مادیات آنقدرها هم کم نیست ولیکن همچنان عطشی درونم وول میخورد و انبان هیزمی ولع سوختن دارد! آن دلگرمی کو و آن کار که باید بکنم در چیست و به کدام سو است افقی که نغمه‌های آهسته بلبکانش و خنکای دلچسب گرگ و میشش دلم را به وجد آورد و استراحت را به پلکهای پریده خسته‌ام بازگرداند!...
