سلام. دوست دارم اولین حرفی که میزنم بهترین حرفی باشه که میتونم بزنم ولی خب، معمولا کم پیش میاد یا بهتره بگم اصولا اینطوری نمیشه و اینطوری پیش نمیره که بتونی در همون اولین درنگ، بی نام و ننگ و اسیر رنگ شدن عصاره چیزی که میخوای و رسیدی و میتونی رو بگی! قصه اینجاست که خیلی قدیمتر وبلاگی داشتم که در اون مینوشتم. برای خودم و برای بازگو کردن و خلوت با خودم. بیشتر برای تخلی و نه تجلی. اما تازگی فهمیدم دیگه اثری از وبلاگم نیست، دود شده و به هوا رفته. از شما چه پنهان ناراحت شدم ولی خب چه میشود کرد؛ انگار زندگی به قدری منو آبدیده یا شاید هم بیتفاوت کرده که چندان نذارم ناراحتی در من ورود کنه! جلوتر یکروز ناغافل موبایل از دستم افتاد و شکست! جدا از احساس تعلق به یک شی که با آن خاطره و موانستی پیدا کردیم نگران و ناراحت دفترچه یادداشتی بود