
وای به حال آنان که با حُقّه و نیرنگ تسلّای موقّت را از چنگِ داغدیدهگانِ ماتمزده درمیآورند، آنان که نمیگذارند غمزدهگانْ دق و دلی خود را خالی کنند و «با خدا دعوا کنند». نکند ترس از خدا در عصر ما آنقدر عظیم شده است که شخص اندوهگین دیگر نیازی ندارد به آنچه در ایام قدیم مرسوم بود؟ آیا آدم دیگر جرأت ندارد به خدا شِکوه کند؟
آیا ترس از خدا، یا فقط ترس و جُبن به طور کلّی، بزرگتر شده است؟
... من به تو محتاج اَم، ای مردی که میداند چهگونه به بانگ بلند شِکوه کند، چندان که پژواکش در پَهْنْدشتِ آسمان میپیچد،
آنجا که خدا [بنا به روایت عهد عتیق] با شیطان رجیم در باب نقشههایی که برای شخصی در روی زمین کشیده است بحث میکند. خداوند ترسی از شِکوهها و شکایتها ندارد. میتواند از خودش دفاع کند. ولی چهگونه میتواند از خویش دفاع کند هنگامیکه کسی جرأت نمیکند چنانکه فراخور او باشد شکایت کند.
[ به عبارت دیگر آنکس که مانع شِکوه به خدا میشود، آنهم آنگونه شکایتی که فراخور و سزاوارِ شأن و عظمتِ الهی ست، خدا را موجودی حقیر چون خودش پنداشته که از دفاع در برابرِ شِکوهها و شکایتها و اعتراضها ناتوان است!].
سخن بگو، صدایت را بلند کن، به بانگِ بلند بگو، بانگ اَت هر چه باشد باز خدا میتواند از آن بلندتر سخن بگوید__ هرچه نباشد، در بساطِ او تندر هست، تندری که پاسخ هم هست، بیان علّت هم هست، پاسخی موثّق و معتبر از زبان خود خدا...
...
تَکرار: جستاری در روان شناسی تجربی ؛ مرحوم کیرکگور ؛ ترجمه صالح نجفی ؛ ص ۱۰۷-۱۰۸، [با تغییرِ رَسمُ الخَط].