
رانندگی در شبهای تهران همیشه برایم شبیه یک آزمون صبر بوده؛ از ترافیکی که انگار هیچوقت تمام نمیشود گرفته تا فاصلههای طولانی بین محلهها و رانندگانی که هرکدام قانون مخصوص خودشان را دارند... اما میان همه اینها، چیزی هست که بیشتر از هر چیز دیگری آزارم میدهد؛ موتورسوارهایی که از لاین مخالف میآیند و نور چراغشان مستقیم به چشمم میخورد...
چند شب پیش، بعد از یک روز خسته کننده، در راه خانه بودم، خیابان نسبتاً خلوت بود و برای اولین بار حس میکردم میتوانم چند دقیقهای آرام رانندگی کنم... ناگهان نوری تند و خیره کننده مقابلم ظاهر شد... یک موتور، خلاف جهت، درست وسط لاین من میآمد! برای لحظهای چشمهایم سیاهی رفت و ناخودآگاه پایم را روی ترمز گذاشتم...
موتورسوار از کنارم رد شد و حتی پشت سرش را هم نگاه نکرد... اما من چند ثانیه طول کشید تا دوباره بتوانم مسیر را واضح ببینم... همان چند ثانیه کافی بود تا به این فکر کنم که چقدر عجیب است؛ گاهی آدمها برای چند متر کوتاهتر کردن مسیر خودشان، چندین نفر دیگر را در معرض خطر قرار میدهند... متاسفانه این فقط در تردد خیابانی محصور نمیشود بلکه در تمام زوایای زندگیِ این روزگار جاریست...
آن شب به خانه رسیدم، اما یک درس ساده با من ماند: خیلی از بیاخلاقیها با یک تصادف بزرگ شروع نمیشوند؛ با یک "فقط این یک بار" آغاز میشوند... با این فکر که راحتی من از امنیت دیگران مهمتر است... و شاید اخلاق در خیابان زندگی، از همینجا معنا پیدا میکند؛ اینکه قبل از هر تصمیمی از خودمان بپرسیم: اگر همه مثل من رفتار کنند، آیا این شهر جای امنتری خواهد شد یا نه؟
دنبالم کن تا با هم از خیابانهای زندگی عبور کنیم...
فضاهای مجازی من:
@majidhassani_ir
#مجید_حسنی شنبه ۳ مردادماه ۱۴۰۵
#خودخواهی #شهر #زندگی #قانون