
هر روز صبح، وقتی به مترو میرسم، سعی میکنم درست مقابل یکی از درهای واگن بایستم...
با خودم میگویم: اینجا خوب است؛ همین جا میایستم تا در باز شود...
قطار میرسد... ترمز میکند... مردم جابهجا میشوند... صدای هشدار درها بلند میشود...
اما گاهی، درِ روبهرویم باز نمیشود!😡
آدمهای آنسوی در را میبینم که میخندند و به درهای کناری اشاره میکنند...
نگاهی به در میاندازم، نگاهی به آنها، و بعد به آدمهایی که از درهای دیگر سوار میشوند...
اول کمی کلافه میشوم...
با خودم میگویم: چرا همیشه باید این اتفاق برای من بیفتد؟!
مکث کوتاهی میکنم؛ شاید در باز شود...
اما قطار قرار نیست نظرش را عوض کند...
پس چند قدم آن طرفتر میروم...
درِ دیگری باز است...
و با دلخوری سوار میشوم...
امروز صبح هم همین اتفاق برایم افتاد...
وقتی وارد واگن شدم، جایی میان ازدحام آدمها، به فکر فرو رفتم:
شاید زندگی هم همین باشد!!!
گاهی آنقدر به یک در خیره میشویم که فراموش میکنیم قرار نیست همهی درها به روی ما باز شوند...
برای یک شغل، برای یک رابطه، برای یک آرزو، برای یک فرصت...
میایستیم و منتظر میمانیم!!!
اصرار میکنیم... امید میبندیم... و هرچه بیشتر آن در بسته میماند، بیشتر خودمان را سرزنش میکنیم...
غافل از اینکه شاید مسئله، نرسیدن ما نباشد؛ شاید فقط درِ اشتباهی را انتخاب کردهایم...
گاهی خدا نمیگوید: *نرو*
فقط اجازه میدهد یک در باز نشود؛ تا مجبور شوی چند قدم حرکت کنی و دری را ببینی که اگر همانجا میایستادی، هیچوقت پیدایش نمیکردی...
به این فکر کن، چقدر جالب است؛ شاید بعضی درهای بسته، شکست نیستند؛ *نشانهاند*...
نشانهای برای اینکه از جایت بلند شوی، کمی جابهجا شوی و دوباره نگاه کنی...
حالا دیگر، وقتی درِ روبهرویم باز نمیشود، کمتر ناراحت میشوم...
چند قدم آن طرفتر میروم...
شاید درِ دیگری باز باشد...
و شاید خدا، درست همانجا منتظرم باشد...
شاید...
تمام ماجرا همین چند قدم باشد...
@majidhassani_ir
#مجید_حسنی یکشنبه ۱۵ شهریورماه ۱۴۰۵
#مشکلات #امید #زندگی #خدا #راه