توی غرب دریای خزر و توی کشور روسیه رود ولگا قرار داره. یجایی روی این رود شهری نسبتا کوچیک به نام ولگا گراد ( شهرِ ولگا) قرار داشت بعد از روی کار اومدن استالین اسمش عوض شد و شد استالینگراد که شاید بشناسیدش شاید هم نه وقتی سال 42 آلمانی ها دومین عملیاتشون رو علیه شوروی شروع میکنن (fall blau)، پیش بینی میکنن که مقاومت شوروی قبل از رسیدن به استالینگراد شکسته شه و شهر به صورت تخلیه شده به دستشون بیوفته. هدف اصن استالینگراد نبود بلکه آستراکان تو ساحل دریای خزر بود که تسخیرش راه حرکت نفت به شوروی از قفقاز رو می‌بست و بنابراین شوروی رو فلج میکرد.
اما پیش بینی آلمانی ها درست نبود. روس ها ایستادن و از شهر دفاع کردن تا نبرد معروف استالینگراد شکل بگیره. نمیخوام نبرد رو توضیح بدم. خیلی طول میکشه:)) ولی میخوام راجع به یه تپه مشخص به نام mamayev kurgin صحبت کنم.
قبل از جنگ تپه پارک بود. خانواده ها میرفتن پیکنیک. اما به محض اینکه آلمان ها به شهر رسیدن هر دو طرف متوجه شدن که مهمه. آلمان ها میخواستن تا روش توپ هاشونو مستقر کنن و به اون ور ولگا شلیک کنن تا شاهرگ شهر رو قطع کنن. روس ها اینو نمیخواستن بنابراین واسش ایستادن یک لشکر آلمانی سعی داشت تپه رو بگیره. رو به روش سه تا لشکر داغون روس بودن. روس ها ایستادن. خیلی محکم. تپه بار ها دست به دست شد. گاها تا 3 بار تو هر ساعت. درگیری ادامه پیدا کرد و هر دو طرف خونی شدن بالاخره دیویژن سیزدهم گارد که تازه نفس بود رسید و الکسی رودیمتسو که فرماندش بود دستور حمله به تپه رو داد.
وقتی گزارش رسید که سرباز هاش گیر کردن، مسلسلشو برداشت و شخصا رفت به تپه. چیزی که دید باور کردنی نبود. رودیمتسو تپه ای دید که سرتاسر با جنازه سرباز های روس و آلمانی پوشیده بود. به حدی که تو برخی نقاطش جا برای ایستادن نبود. گاهی جنازه ها تلنبار شده بود و حکم سنگر پیدا کرده بود. بوی فساد اجساد همه جا رو پر کرده بود و سرباز ها عملا مجبور بودن ماسک بزنن
"I saw a young lieutenant who had frozen in terror.. I told him to move [his men] forward but he seemed oblivious to my command. I had never hit a soldier under my command and I never Wanted to. But I grabbed hold of that lieutenant, shook him hard, slapped him twice across his face and yelled 'get going!'. Suddenly he woke up, pulled himself together and sprinted forward, followed by his men He won a medal for courage that day"
نهایتا اما حمله لشکر سیزدهم هم چیزی رو تغییر نمیده. تپه باز هم دست به دست میشه و اجساد روی هم تلنبار. هیشکی نمیدونه چند نفر برای تپه مردن. هیشکی هم نخواهد فهمید.
امروز تپه تبدیل شده به بزرگترین یادبود شوروی از جنگ جهانی دوم و آرامگاهی واسه سرباز هایی که واسه تپه جنگیدن. اسم این مجسمه هست Motherland calls تو سال 1967 ساخته شده و قراره یادبودی باشه برای 20 میلیون تلفات شوروی تو جنگ جهانی دوم حداقل 30 هزار نفر فقط برای این تپه از دو طرف کشته شدن. و این کسر کوچکی از 66 میلیون کشته کل جنگه. اینجاست که به حرف فیلسوف رومی ویرجیل میرسیم.
Bella! Horrida bella!
پایان
