هدف های زندگی با ما بزرگ می شوند،شهربازی،خوراکی،لباس،مدرسه،دانشگاه،شغل،عشق،خانه،ماشین، مهاجرت... هر کدام بسته به سن و شرایطمان بزرگ ترین خواسته های ما هستند که با به دست آوردنشان خوشبخت ترینیم،امان از زمانی که آرزوهامان کوچک شوند،امان از زمانی که آرزوهامان به حسرت یک خواب بعد از ظهر خلاصه شود،به پاس کردن چک آخر ماه،به حسرت داشتن یک زندگی معمولی...فکر می کنم آرزوها باید بزرگ باشند نه آنقدر دست نیافتنی که نشود حتی به رسیدن به آن امیدوار بود،وقتی به خواسته ات رسیدی باید لبخندی بر لبت بنشاند و خستگی از تن در اید مثل حس فتح قله بعد از تحمل سختی باید آن حس شادی و لذت و امید در تو زنده شود مثل کودکی که بعد چندین روز انتظار به تفریح مورد علاقه اش می رسد...باید ان لحظه را زندگی کرد تا زندگی معنای خود را باز یابد...