نزدیک به یک سال است نوشته های دوستان را در ویرگول دنبال میکنم،هر چند در این مدت به تناوب خواستم مطلبی بنویسم ولی در نهایت به خواندن نوشته های دیگران اکتفا کردم اما این روز ها...این روزها انگار درد آدم را وادار به سخن گفتن می کند...این روزها انگار داریم صفحه ای از کتاب تاریخ را می خوانیم یا قسمتی از فیلم تاریخی را،همین قدر عجیب، همین قدر غیر قابل باور و شوکه کننده ...ذهنمان پر از اتفاقاتی است که افتاده یا در حال رخ دادن است و ما پیش از رخداد در ذهنمان مرورش میکنیم...دوباره،دوباره و دوباره... در یک قایق بدون بادبان،بدون پارویی که بتوانیم کنترلش کنیم ..ما از زندگی فقط شادمانه زیستن را میخواستیم،لذت زندگی سرخوشانه ولی افسوس...