هنوز ارتباط لازم رو با ویرگول برقرار نکردم. به عنوان چیزی برای خودم نمیشناسمش و هنوز نتونستم بفهممش و برام چالش افسرده کننده ایه. اکانت های دیگه ای که توی اینجا برای بازنشر مطالب بلاگی که توش کار میکنم ساختم خیلی بهتر دارن جواب میدن و خواننده های خوبی دارن. جالبه برام واقعا. انگار به عنوان یک تولید کننده محتوا واقعا خیلی بهتر از یک هنری، تئاتری، تلاش کننده برای نویسنده و غیره هستم. یعنی در واقع مهزاد تولید کننده محتوا خیلی قوی تر از هر مهزاد دیگه ایه جوری که همه موفقیت های دیگه زیر سایه این قرار میگیره.
الان بیشتر از هر وقتی خوشحال نیستم از تولید محتوا بودنم. میخوام ول کنم برم مربی مهدکودک شم. یا تو کافه کار کنم درست عین همه همکلاسی های تئاتریم. یا شایدم ساقی ماری جوانا بشم مثل سایر همکلاسی هام. نمیدونم واقعا. من کار با کلمه رو دوست دارم. کلمات بهتر از هر چیزین.
طاقچه بی نهایت داشتم و داشتم سعی می کردم تا کتابای مختلفو بخونم. کتاب صورتت را بشور دختر جذبم کرد و چند تا فصل خوندم ازش. خیلی عادی بود. عین همه کتابای دیگه. واقعا فرق چندانی با سایر کتابای موفقیت نداشت جز اینکه حال آدمو بهتر نمیکرد ولی خب تا حدی بهت انگیزه میداد تلاش کنی یا حداقل به تلاش کردن فکر کنی.
کنجکاو شدم وبسایت سبک زندگی ای که این آدم داره رو برم ببینم. که چیا توش یاد میده مثلا. سوال بود برام که مثلا غذا پختنش چه شکلیه یا خونه زندگیش یا مثلا هر چیز دیگه ش. رفتم و دیدم و بینشون یه عکس از اعلام طلاقش دیدم.
متعجب شدم. تا حالا گذاشتین یکی که طلاق گرفته بهتون مشاوره ازدواج بده؟ یا احساس می کنین طلاق هم یکی از کارهاییه که باید در اغلب ازدواجا رخ بده.
من نمیفهمم. خیلی سنتی تر از هر کسی که میشناسم در این زمینه فکر میکنم. حس میکنم باید برای یه رابطه مخصوصا رابطه ای که برای چیزی نزدیک به 18 سال ادامه داشته و 18 سال تجربه زیسته رو به دوش میکشه بها داد و تلاش کرد. باید بهش رسیدگی کرد. نمیدونم ما اغلب دوست داریم رابطه ها جواب بدن. یعنی حداقل من. بعید میدونم پیش کسی برای مشاوره برم که خودش طلاق گرفته باشه. تسلیم شدن کلا هیچ وقت برام آپشن نبوده اینم یه موردش.