
اگر به مورسو و کاراکترش در بیگانه علاقمند شدید پس در ادامه افسانه سیزیف را بخوانید و بیشتر با ابزوردیسم آشنا شوید.
کامو نخستین بار در افسانه سیزیف از کلمه ابزورد با ترجمه پوچی استفاده می کند. ابزورد به معنای گرفتار شدن در چرخه درست مانند سیزیف، که کامو قهرمان پوچی می نامدش.
سیزیف به خاطر افشایی راز خدایان مجازات شد. او باید تخته سنگی را به بالای یک کوه می برد. این سنگ هر بار سقوط می کرد و سیزیف دوباره از کوه پایین می رفت تا سنگ را بیاورد. این چرخه به شکلی ابدی ادامه پیدا می کند و سیزیف در دام آن گرفتار است. چیزی شاید شبیه زندگی روزمره همه ما. از خواب بیدار شدن، صبحانه خوردن، مدرسه، دانشگاه، سرکار، ناهار، شام، خواب و از نو بیدار شدن و تکرار همه این ها.
حالا آلبرکامو سوال مهمی را طرح می کند که آیا زندگی به رنج زیستنش می ارزد؟
شاید آلبر کامو نخستین فردی باشد که کلمه ابزورد را مطرح می کند ولی این نوشتار از مدت ها قبل در ادبیات و حتی تئاتر جریان داشت. رمان های داستایوفسکی و نمایشنامه های چخوف خود رگه هایی از این تفکر را به دوش می کشند.
نکته رهایی بخشی که درباره ابزوردیسم باید بدانید این است که پوچی به هیچ عنوان عاملی برای افسردگی نخواهد بود. زمانی که جهان و مناسباتش برای کسی خالی از معنا باشد او هیچگاه افسرده نخواهد شد زیرا افسردگی در نتیجه سرخوردگی پدید می آید و انسانی که عمیقا برای چیزی اهمیتی قائل نباشد، حتی اگر افسرده به نظر برسد، افسرده نیست. او سرخوردگی ای از چیزی نخواهد داشت چون هیچ چیز اهمیت ندارد.
اگر دوست دارید تا به صورت پایه با ابزورد آشنا شوید حتما افسانه سیزیف آلبر کامو را بخوانید.