رمضان می آید. «رمضان» چه خاطراتی را برایت تداعی می کند؟ برای من رمضان در سحرهای خواب آلود اما پر از زیبایی و نور تداعی می شود. سحرهایی که اراده و انگیزه به من هدیه می دهند؛ گوهر گم شدۀ این روزها که بشر دربه در به دنبالش می گردد... . رمضان برای من لذت شیرینیِ افطار است. آن حس عمل به وعده و توفیق -که رفیقی ست که به هر کس ندهند!-؛ آن حس زیبای تلفیقشدۀ گرسنگی و رسیدن به میعاد؛ رسیدن به نقطۀ دل انگیز «اللهم لک صمنا...».
رمضان برای من چند پیام مهم دارد. یکی از مهم ترین هایش، «موفقیت همراه با سختی» است. پیامی که دنیای امروز نشان اش نمی دهد. دنیای امروز، موفقیتِ حبابی و موضعی و فستفودی را نشان می دهد. موفقیت را در بی زحمتی خلاصه می کند در حالی که «به راحتی نرسید آنکه زحمتی نکشید...». رمضان، کِیف همراه با چالش به من اهدا می کند: «گرسنگی و خستگی در کنار لذتِ بی مانندِ لحظۀ افطار...!». بی نظیر است.
در رمضان چه عملی، افضل الاعمال است؟ فرض کنید از شما می پرسند. چه می گویید؟
احتمالا برخی ادعیۀ وارده در این ایام را، یک عده کمک به نیازمندان و صلۀ رحم را، یک عده قرآن خواندن را و یک عده نیز افطاری دادن و ... را افضل الاعمال بدانند.
بگذارید این سوال را از پیامبر اکرم بپرسیم! ایشان چه جوابی می فرمایند؟
در روز جمعه ای که مصادف با آخر شعبان بود، امیر المومنین (ع) از پیامبر (ص) اینگونه پرسید: «يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ فِي هَذَا الشَّهْرِ؟» و پیامبر (ص) فرمود: «يَا أَبَا الْحَسَنِ أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ فِي هَذَا الشَّهْرِ الْوَرَعُ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ» بهترین عمل، اجتناب از گناه است. ...