کتاب فرزند پنجم کتاب تلخی است. از آن کتابها که واقعیت زندگی را مثل پتک بر سر آدم میکوبد. بنابراین اگر میخواهید حالتان خوب شود این کتاب را نخوانید. فرزند پنجم اصلا امید بخش نیست و میشود گفت حتی ترسناک است.
داستان درباره زوج جوانی است به نام های هریت و دیوید. داستان با آشنایی این دو شروع می شود و سپس ازدواج و خرید خانه ای بزرگ و بچه هایی که پشت سر هم به دنیا می آیند. همه چیز خوب و زندگی بر وفق مرادشان است، تا وقتی که پنجمین فرزند به دنیا می آید.
فرزند پنجم نوشته دوریس لسینگ است که در سال 2007 نوبل ادبیات را دریافت کرده. او در سال 1919 در ایران، شهر کرمانشاه، متولد شده. اما در شش سالگی با خانواده به زیمبابوه میرود و آنجا رشد و ازدواج می کند.در نهایت پس از جدایی از همسر، همراه پسرش به لندن می رود و آنجا ساکن می شود و تا آخر عمر آنجا می ماند.
پس از دریافت جایزه نوبل توجه به آثار او در ایران بیشتر شد و ترجمه های زیادی بر آثار او صورت گرفت. بخصوص همین کتاب، فرزند پنجم، که چندین ترجمه دارد. آنی که من خواندم ترجمه مهدی غبرایی است و توسط نشر ثالث هم منتشر شده.
همانطور که گفتم کتابی نیست که در زمره کتابهای حال خوب کن قرار گیرد. اما در کل راضی ام از خواندنش.
