قدیم ترها رسم بوده که شب های یلدا جمع شوند و قصه بخوانند. از آن همه قصه برای ما خاطره اش مانده است. ما عاشق خاطره سازی هستیم. مثل مادربزرگ من که بعد از بیست سال هنوز عکس بابابزرگ را از روی دیوار برنداشته است. نمی دانم مثل الان ما کجا آشنا شده اند اما می توانی هنوز علاقه را در چشم های مادربزرگ بخوانی.
من خاطره بازی خوبی نیستم. بر عکس همه فکر می کنم که خاطره ها ما را می سازند. مگر می شود اولین تجربه ای که از صمیم قلب عاشق کسی شده ای را فراموش کنی. عشق های اول اما به جایی نمی رسند. انگار فقط تجربه اند. تجربه ای شیرین که بقیه عمرت را در خماری آن می گذرانی. کسی هم نمی تواند بگوید که از این تجربه ها نداشته است. نجمه زارع سال ها قبل گفته بود که:
سخت است اینکه دل بکنم از تو از خودم
از این نفس کشیدن اجباری از گناه
بعضی آدم ها مصداق همین بیت هستند. جدای از تجربه عشق، دوستانی که جانت به جانشان بند هم هست در همین جا قرار می گیرند. مثل دوست صمیمی 5 ساله من که تابستان برای همیشه از ایران رفت.

بعضی وقت ها فکر می کنم اگر دوام بیاورم 5 سال دیگر کسی در شهر نیست که خاطره سازی کنیم. که شب ها تا تجریش برویم و یک آبمیوه بخوریم. می گویند خوب نیست آدم در خاطراتش غرق شود اما برخی وقت ها از فشار واقعیت باید بروم سراغ خاطره سازی. این خاطره بازی را بردارم به من یاد داد. وقتی که ناراحت بودم، می نشست کنارم و می گفت چشم هایم را ببندم. بعد می رفتیم توی دنیایی که او می ساخت. بزرگتر که شدم گفتم محمد باید نویسنده می شد. محمد آنقدر که خوب خاطره می ساخت، عاشق کار با اشیاء بود. کار دستی درست می کرد. آنقدر کارش خوب است که می تواند با چوب کار کند. هنرستان که بود عاشق برق شد و یک ردیاب دیاگ ساخت. ردیابی که بدون سیم کار می کرد. بعد عاشق ماشین شد. حالا در تعمیرگاهش ماشین درست می کند و بعد از کار چشم هایش را می بندد.

راستش هنوز هم به خوبی محمد نمی توانم خاطره بازی و خاطره سازی کنم. حتی با وجود اینکه نقش مان عوض شده است. قرار بوده که او نویسنده شود اما من نویسنده شدم. نویسنده ها بیشتر از بقیه درگیر خاطرات می شوند. خاطره هایی که بعضی هایشان مثل آهنربا به آدم می چسبند. آهنرباهایی که کم کم وجودت را می خورد. خوبی یا بدی این خاطره ها این است که بعد از مدتی دیگر تو را نمی خورد، بخشی از وجودت می شود. طوری که هرجا می روی این آهنربا با توست. حتی همین آهنرباست که تو را به برخی وصل می کند. محمد یک بار به شوخی گفت خاطره ها مثل جی پی اس شخصی هستند. همیشه همرات هستند و تو را برمی گردانند همان جایی که بودی. مثل همین متن که من چندباری نوشتم اما خط زدم و باز گشتم اول خط. این بار دیگر حوصله نداشتم پاکش کنم. این هم بخشی از خاطره من شد.