ویرگول
ورودثبت نام
مهیا پارسا
مهیا پارسا
مهیا پارسا
مهیا پارسا
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

اسباب بازی برای من آندرنالین خالص است

اسباب بازی ها همیشه من را جذب خود می کنند. بچه که بودم البته اسباب بازی های زیادی نداشتم. دلم را خوش می کردم به همه آن چند تکه اسباب بازی بردار و خواهرهای بزرگتر که به من رسیده بود. اسباب بازی های لکنته ای که صدایشان موقع بازی به هوا می رفت. درست مثل صدای خودم که همیشه جلو مغازه اسباب بازی فروشی که به آسمان می رسید.

اتاق اسب  بازی که همیشه آرزویش را داشتم
اتاق اسب بازی که همیشه آرزویش را داشتم

بعد ها هم که بزرگتر شدم اسباب بازی همیشه در زندگی من بود. خیلی ها نمی توانستند من را درک کنند. اینکه یک دختر بیست و چندساله چرا باید ماشین کنترلی داشته باشد. من هم همیشه به آن ها می خندم که وسایل بازی هم برایشان زنانه و مردانه است. البته نباید فکر کنید من هیج وقت عروسک نداشتم. اتفاقا بهترین عروسک عمرم را در بچگی از اصفهان خریدم. خرس کوچک قرمزی که هنوز هم دارمش. ولی خرس و عروسک هیچ وقت من را به اندازه ماشین پلیس، تراکتور، سرباز و آدم آهنی هیجان زده نمی کرد.

هیچ کدام از اطرافیانم انگار من را درک نمی کنند که آدم بیست و چندساله با تمام ویژگی دخترانه اش هم می تواند بازی کند. در بین تمام فامیل فقط پسر بردارم بیشترین تناسب را با من دارد. 8 سال پیش که به دنیا آمد، انگار خدا دنیا را به من داده بود. بر خلاف بچگی که هیچ وقت فرصت داشتن خواهر و برادر کوچکتری نداشتم، روز تولد بهمن بزرگترین روز دنیا بود. من فقط منتظر بودم بزرگتر شدنش بودم. بقیه هم خوشحال بودند که بالاخره ماه چهره قرار نیست تنها بازی کند. کوچکتر که بود انواع و اقسام اسباب بازی ها را برایش می خریدم. نمی خواستم مثل خودم حسرت داشتن اسباب بازی را بخورد. خیلی برایم مهم نبود که مناسبتش چیست، تا دستم می رسید برایش اسباب بازی می خریدم.

بازی جدید که با بهمن پیدا کردیم
بازی جدید که با بهمن پیدا کردیم

اوایلش بیشتر عروسک بود. بعدا رفتیم با هم گل بازی و خانه درست کردیم. بعدش با هم نقاشی می کشیدیم. ولی من در بین هیچ کدام از این بازی ها، به اندازه ماشین بازی خوشحال نبودم. برای تولد 5 سالگی اش یک ماشین کنترلی خریدم که دنیایش شد. دروغ نگفته ام اگر بگویم رابطه من و بهمن نزدیک تر از رابطه پدر و مادرش است. عشق مشترک به اسباب بازی مثل آندرنالین در خون هر دوی ما جاری است. عاشق اسباب بازی بودن ما البته به زمین محدود نماند. رفتیم سراغ پرواز و آسمان گردی. اولین بار یک وسیله پرنده را در عروسی دیدم، سوال کردم که این چیه؟ خواهرم خندید و گفت ماه چهره اساب بازی جدید پیدا کرده است. بهش می گفتند هلی شات عروسی. دلم لک زد برای این بازی جدید. روز بعد خودم یک هلی شات خریدم و با بهمن رفتیم بیرون. راستش نمی دانم بهمن بعدا که بزرگ شود مثل الان عاشق بازی می ماند یا نه؟ درباره خودم مطمئن هستم که هیچ وقت از بازی کردن خسته نمی شوم. تولد بهمن خیلی دور نیست و امسال هم قرار است که اساب بازی جدید را با هم تجربه کنیم. دلم نمی خواهم این روزهای بازی تند تند بگذرد، کاش بماند برای همیشه...

پی نوشت: می خواهم از این به بعد بیشتر در ویرگول فعالیت کنم. همان قدر که عاشق بازی ام از نوشتن و بازی با کلمات هم لذت می برم. خوشحال می شوم که کامنت های شما را بخوانم. درباره بازی، زندگی و دوباره بازی.

اسباب بازیتفریحزندگیعروسککودک
۱۵
۴
مهیا پارسا
مهیا پارسا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید