
لیبرالیسم به عنوان یک جنبش سیاسی در بخش بزرگی از چهار قرن اخیر ادامه داشته است. به معنای ازادیخواهی با قوانین خاص است، همچنین بر فردگرایی، عقلانیت، برابریطلبی حقوقی و سیاسی تاکید ویژهای دارد. تاکید لیبرالیسم بر آزادی در حقیقت تاکید بر "رهایی" بوده است، یعنی ردکردن موانع بیرونی، موانعی که مانع شکوفایی استعداد افراد میشود.
لیبرالیسم در برابر مارکسیسم، یک ایدئولوژی راستگراست؛ زیرا از آزادی اقتصادی و نبود دخالت یا دخالت کمتر دولت در اقتصاد دفاع میکند ولی در برابر محافظهکاری، یک ایدئولوژی چپگراست زیرا از برابری حقوقی و رد اشرافیت و امتیازهای موروثی دفاع میکند. لیبراسیم از لحاظ منطقی جایی در میان محافظهکاری و مارکسیسم قرار میگیرد، اما از لحاظ تاریخی هردو را شکست داده و به گوشهای از تاریخ رانده است.
برخی از متفکران این جنبش سیاسیرا دارای سه ضلع اقتصادی و سیاسی و معرفتی میدانند.
از قرن شانزدهم و هفدهم بهبعد، علم "science" هم با کلیسا در تضاد بود و همین مسبب اتحادی عمیق بین علم و لیبرالیسم شد. لیبرالیسم اقتصادی حامی سرمایهداری بود و سرمایهداری در شکوفایی علم نقش بهسزایی داشت. درحقیقت لیبرالیسم با بیرون انداختن فئودالیسم «ارباب رعیتی» از تاریخ به سرمایهداری کمک کرد، همچنین سرمایه داری به علم کمک کرد.
لیبرالیسم مدرن نه از پادرمیانی حداکثری دفاع میکند و نه از پادرمیانی حداقلی، بسته به شرایط جایگاهی در این میان میگزیند تا برابری و ازادی را بهطور همزمان فراهم کند.
در این حال رهایی تنها درمعنای رد موانع بیرونی نیست، شخص باید توانایی خودسازی و شکوفایی استعدادهایش را داشته باشد که این توانایی با توان مالی افراد هم نسبت دارد.
لیبرالها انسانها را نیکاندیش و نیکسرشت و نیکخواه میدانستند. باور داشتند اگر انسان را ازاد بگذاریم بهطور طبیعی و با عقل جمعی راه بهتر را برمیگزینند و نیازی به کلیسا و تندادن به ایدئولوژیها و حکومت توتالیتر نخواهند داشت.
از نظر لیبرالها، کسانیکه تلاش میکنند تا ازادی انسانها را محدود و محدودتر سازند، قطعا به انسان بدبین و از او متنفر هستند و به همین سبب جامعهای بسته ایجاد میکند.
امیدوارم این نوشته برای شما موثر واقع بشه.