
داستانگوها داستانخوانها یک مشکل اساسی دارند، زندگی خود را سوار یک داستان ابلهانه میکنند و شیفته رمانسهایی که خواندهاند،شیفته عاشقی، زندگیای را زندگی میکنند که زندگی نیست... که کاغذ است، که موهوم است.
آدم که عقلش سر جا باشد میداند همه چیز بند یک وجب زیر شکم است، اما وقتی داستان بخوانی دوست داری که فکر کنی باد میزند، مویت تاب میخورد و کسی از دور به تو خیره میشود.
دوست داری فکر کنی که زندگی عاشقانههای آرامی است به طعم عسل، به طعم... شاید گیلاس.
میخواهم داستانی را بگویم که داستان نیست، که کاغذی نیست، که در آن بادی تابی به مویی نمیدهد.
فقط هورمونی بالا و پایین میشود، غرق میشوی در تصویری که روبرویت ایستاده است.
حالا اگر بپرسی آن هورمون لعنتی چرا ترشح میشود، واقعیتش را بخواهی خیلی نمیدانم. شاید عضلاتش را پسندیدی، یا مثلا صدایش را... یا یک چیزی بین حرفهایش که هورمونهایت را تحریک میکند.
هورمون که آزاد میشود، خیال آغاز میشود.
آغاز میشود به پرداختن آیندهات. به ساختن اسم بچههایت، به روزهایی که با او سپری نکردهای و خیال میکنی. میکنی!
نگاهت را متصل نگه میداری تا جریان هورمونها حفظ شود...
غافل از اینکه عطر هورمونهای بدن تو، هیچ چیزی را در شامه او بیدار نمیکند.
و تو میمانی و هورمونهایی که هی بالا و بالاتر میروند. تا اینکه آنقدر زیاد میشود که خیالی میشوی که عاشق شدهای.
فکرش که به سرت بزند، باورت میشود.
باورت میشود که خبریش هست.
اما...
میرود.
ساده و راحت.
با عطر هورمونهای مادهای دیگر مدهوش میشود؛ و یا هورمونهایش برای خودش منتشر میشود.
میرود...
تو میمانی و هورمونهایی که از فرط انتشار، از تو دیوانهای ساختهاند و توهم میزنی که عاشق شدهای...