سلام!
من گوشه دیوار هستم. من کل زندگی ام رو تنها بودم?شما زیاد به من توجه نمی کنید?حتی چند بار صداتون زدم اما انگار اصلا از وجود من خبر ندارید.
داره قلقلکم میاد?چه اتفاقی داره می افته؟!
-سلام من عنکبوت هستم
-سلام من هم گوشه دیوار هستم؛ یا بهتره بگم *گوشه دیوار تنها*
بعد از گفتن این جمله آه عمیق و بلندی کشیدم?
-من چند وقت هست که دنبال خونه می گردم اجازه می دی که روی تو تار بتنم؟
وای!!!یعنی واقعا؟!شما چقدر خوش قَدَمید!!بعد این همه مدت تنهایی یکی اومده پیشم!!!خیلی ممنون??از خوشحالی تو پوست خودم نمی گنجم! با صدایی ضعیف گفتم:«حتما باعث افتخارم هست.»یواش روی من قدم برداشت و آرام آرام تار هایی نرم و ابریشمی می تنید.من خونه و دوست عنکبوت شده بودم?روز ها با هم خوش و بش می کردیم و شب ها در سکوت می خوابیدیم. باز هم شما ممنونم که زندگیمو تغییر دادی?فکر نکنید چون با عنکبوت دوست شدم دیگه شما رو دوست ندارم هر روز به امید اینکه صدامو بشنوید صداتون می کنم.
امیدوارم با خواندن این داستان بیشتر به من نگاه کنید?