داستان از اینجا شروع شد که دایی مامانم به بابام زنگ زد و گفت که مامان بزرگم مریض شده و تو بیمارستانه و اضافه کرد که بیماری سرطان داره.از اون به بعد زنگ زدن گفتن بیا که آخر عمری مامانم رو ببینه(مامان بزرگم در مازندران بود و ما در میناب).برای اولین بار مدتی طولانی از پدر،مادر و برادر کوچکم دور بودم.در این مدت در خانه مامان بزرگ پدریم بودم.من و برادرم و خواهرم بودی.بعد از مدتی مامان بزرگم فوت شد?من و برادرم از این اتفاق خبر نداشتیم اما پسر عمو و دختر عمو و خواهرم خبر داشتن و همچنین مامان بزرگ پدریم.چند روز بعد خبر اومد مامان و بابام دارن بر می گردن.من و برادرم خیلی خوشحال بودیم چون چیزی که تو ذهنمون بود،این بود که مامان بزرگمون خوب شده و مامان و بابامون دارن بر می گردن.۲۰ دقیقه قبل از اومدن مامان و بابامون ما داشتیم همراه پسر عمو و دختر عمو مون نهار می خوردیم.یک دفعه مامان بزرگ پدریم گفت:"خب دیگه امر و مهتاب وقتشه که بهتون بگم مامان بزرگتون آسمونی شد و رفت پیش فرشته ها.اون لحظه من با چشم های پر از اشک و گلوم که از بغض گیر کرده بود داشتم بزور قاشق،قاشق فرو میکردم تو دهنم تا بغضم بره پایین.یک دفعه صدای بوق ماشین اومد و من مثل پلنگ دویدم تا برم در رو باز کنم.وقتی در رو باز کردم پریدم بغل مامانم و تا جایی که تونستم گریه کردم.از اون موقع تا حالا هیچ وقت این خاطره وحشتناک رو از یاد نبردم.
مهتاب هادیان