دختری در مدسه ام است که نام او پرنیا می باشد.من یک کلاس چهارمی هستم،ولی آن یک دختر کلاس اولی است.او وحشت زیادی از سگ دارد.زنگ خانه خورد،من به همراه دوستم به طرف خانه هایمان می دویدیم.مادر پرنیا را دیدم؛به او سلام کردم.ناگهان فریاد مادر پرنیا به هوا رفت؛ داد می زد:«من یک دقیقه صورتم را بردم این طرف بعد پرنیا غیبش زد*.»وقتی این حرف را می زد،صدایش میلرزید.دوستم گفت:«بیا بریم دیر می شود.»به او گفتم:«یک دقیقه صبر کن.»دویدم به طرف مدرسه دیدم پرنیا در کلاسش نشسته است ؛سریع به او گفتم که با من بیاید.او را به پیش مادرش بردم ؛مادر پرنیا خیلی از من تشکر کرد.
در آن لحظه احساس غرور به من دست داد و مادرش هم بسیار خوشحال شد.
.
.
.
امیدوارم تمام مادر ها در سرتاسر جهان همیشه خوشحال باشند.