ویرگول
ورودثبت نام
مهتاب
مهتاببرنامه نویس، طراح لوگو
مهتاب
مهتاب
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

بروم یا بمانم؟

شب پاورچین پاورچین می‌رفت،گویا به اندازه کافی خستگی در کرده بود. صداهای دوردست خفیف به گوش می‌رسید. شاید یک مرغ یا پرنده ی رهگذری خواب می‌دید، شاید گیاه ها می‌روییدند. در این وقت، ستاره ها رنگ پریده پشت توده ی ابر ناپدید می‌شدند. روی صورتم نفس ملایم صبح را حس کردم و در همین وقت، بانگ خروس از دور بلند شد. کش و قوسی به خود دادم. چراغ های اتاقم را روشن کردم به امید شروع کردن روزی خوب؛ صدای مادرم را شنیدم که ناله می‌کرد، خاله ام هم آمده بود. به آرامی‌از پله ها پایین رفتم، به صورت مادرم خیره شده بودم که ناگهان مرا دید با دیدن من آسمان چشم هایش ابری شد و دلش شکست؛ آن قدر گریه کرد تا این که خسته و بی رمق شد و خوابش برد.

من مثل تکه ای دیوار سر جایم خشک شده بودم. لب هایم مثل دو پاره خشت به هم چسبیده و چشم هایم به صورت خاله یلدا خیره مانده بود، تمام حرکاتش را زیر نظر داشتم. گفتم: چه خبرشده؟ چرا مامان گریه می‌کرد؟ گفت: هیچی! آیدا جان الکی خودت رو نگران نکن. اشکی بر روی گونه اش غلتید. خاله یلدا پالتوی زیتونی رنگش را به تن کرد و گفت: مادرت که بیدار شد بگو یک سر بیاید خانه ما. آن قدر نگران بودم که چیزی نگفتم. خاله یلدا در را باز کرد و رفت. من ماندم و خورشیدِ آسمان و یک دل نگران در کنج سینه ام؛ همان لحظه به ساعتم نگاه کردم؛ دوباره جا ماندن از مدرسه! سریع دویدم ، آماده شدم و به مدرسه رفتم. بالاخره بعد از ساعت ها پشت صندلی دسته دار نشستن زنگ آخر خورد. از راه مدرسه که به خانه بر می‌گشتم تصمیم گرفتم برای مادرم نان بخرم، نانوایی آن طرف بود. هنگامی‌ که از خیابان رد می‌شدم تابلو های تبلیغاتی توجه مرا به خود جلب کرد و....

خودم را افتاده بر روی زمین دیدم؛ درد عمیقی را حس کردم. جمعیتی احاطه ام کردند، دیگر توان باز نگه داشتن چشم هایم را ندارم، دلم می‌خواهد بخوابم ... از خواب بیدار می‌شوم، خودم را روی تخت بیمارستان می‌بینم؛ بیهوش! دست راستم هم شکسته. سمت راست سرم هم بد جور زخمی شده. از کنار خانم پرستار که اتاق عمل را آماده می‌کند رد می‌شوم. به راهروی بیمارستان که می‌رسم؛ مادرم را می‌بینم که غش کرده، آقای دکتر به پدرم می‌گوید: وضعیتش، خیلی بده! همین الان باید ببریمش اتاق عمل. پدرم گریه می‌کند؛ به سمتش می‌روم، تا می‌خواهم دستان گرمش را ببوسم، نمی‌توانم! من مانند روحی شده ام که هیچ کس نمی‌تواند مرا ببیند و یا صدایم را بشنود خانم پرستار با عجله به سمت دکتر می‌آید و می‌گوید: مریض در حال جان دادن است! دکتر دست به کار می‌شود. خاله ام از راه می‌رسد و می‌زند زیر گریه؛ همه دست به دعا هستند.

نمی‌دانم برگردم یا نه؟ اگر برنگردم دیگر پدر و مادرم را نمی‌بینم اما می‌توانم به هر کجا که می‌خواهم بروم! تصمیمم را گرفتم؛ بر می‌گردم. چشم هایم را باز می‌کنم. همه بدنم درد می‌کند، پدر و مادرم را می‌بینم که از خوشحالی گریه می‌کنند؛ دکتر رو به پدرم می‌کند و می‌گوید: خیلی شانس آورد که با این ضربه شدید به سر زنده ماند!

می‌خندم؛ اما نفهمیدم که مادرم چرا گریه می‌کرد؟

داستان
۱۸
۵
مهتاب
مهتاب
برنامه نویس، طراح لوگو
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید