
معلم که می شوی بارسنگین مسئولیت را بر روی دوشت احساس می کنی. مسئولینی سنگینتر از مادر و پدر شدن؛ رسالت پیامبری، احساس وظیفه، الگو بودن، در موضع قضاوت بودن، مردم داری و....
معلمان از بین انسانهای زمینی انتخاب می شوند ولی از آنها انتظار میرود که فرشته های آسمانی باشند،مبرا از هر خطایی... طوری که انگار حق لذت بردن از تمام ابعاد زندگی و لذت خود بودن از آنها سلب شده است.
اساتید دانشگاه هم همین قدر مسئولیت دارند ولی چنین باری بر دوش آنها تحمیل نمی شود. آنها به راحتی هرگونه که دوست دارند زندگی میکنند و حتی خطاهای آنها این قدر در جامعه بولد نمی شود. چند بار در اخبار گزارش عملکرد نادرست یک استاد دانشگاه و توهین او به دانشجو یا روابط غیر اخلاقی او را دیده اید؟ خطاهای زیادی از اساتید در دوران دانشجویی بخاطر دارم که هر یک میتوانست یک معلم را از کار بیکار کند و این تفاوت دنیای آموزش عالی و آموزش و پرورش را نشان میدهد.
آموزش و پرورش میگوید: انگیزه ات باید درونی و خدایی و خودجوش باشد. مادیات معنایی برای تو ندارد. آنچه انجام میدهی در ازایش چندان دریافت نمیکنی. به محض اینکه کوچکترین خطایی بکنی ما که تو را برگزیده ایم هم تو را به عنوان عضوی از سیستم خود نمیشناسیم. این یک جمله واقعی و زنده است. فرموده یک کارشناس آموزش ابتدایی ست که حرف خارج از درس نزنید؛ کسی پشتتان نیست. نکات تربیتی موضوع خارج از درس است، چالش های زندگی واقعی خارج از درس است. مهارتهای زندگی خارج از درس است. اینها همه به کنار و تنها درس و کتاب درسی. شاید به این علت که معلمان را آموزش نداده ایم که از حرفی که از دهانشان بیرون می آید مطمئن باشیم. شاید میدانیم که فرصتی برای به روز بودن معلم فراهم نکرده ایم که بخواهد حرف درست
و حسابی بزند. شاید.....
همه اینها را که کنار هم میچینم با هم جور نمی شود. یعنی در زمان حاضر جور نمی شود. دهه سی و چهل می شد. چطور می شود این همه یک انسان زمینی قوی باشد و انگیزه داشته باشد و حقوق ناچیز بگیرد و حداقل مزایا را نداشته باشد و برای ادامه تحصیل مرخصی نخواهد و مدرک تحصیلی اش اعمال نشود و در مقابل همه اقشار جامعه پاسخگو باشد و دیگران با پارتی بازی از او پیشی بگیرند و انگیزه اش تکان نخورد. انگیزه معنوی بماند و کیفیت کار حفظ شود. شما چنین انسان سالمی را می شناسید؟ من فکر میکنم یک عقل سلیم و روان سالم و محصول قرن بیست و یکم هرگز از عهده چنین انتظاراتی برنخواهد آمد.
شما معلم را یک انسان معمولی ببینید. یک انسان معمولی دوپا که نه اسطوره است و نه فرزانه و نه علامه دهر. ممکن است خطا کند، ممکن است نداند، ممکن است نخواهد! اینها فاجعه نیست! فاجعه برای یک معلم این است که آن قدر مشغول برآوردن نیازهای اولیه اش باشد که نداند آخرین کتابی که خوانده چه کتابی بوده است. که نداند وقتی لپ تاپش سر کلاس هنگ کرد چه کار کند! که نداند آدم حسابی های مملکت چه کسانی هستند و دارند چه کار میکنند! که سرش زیر برف باشد و نداند در دنیا چه میگذرد!