
بچه که بودیم، ما بودیم و یک تلویزیون برای شنیدن موسیقی.
در خانواده مذهبی من، داشتن نوار موسیقی و هر چیز دیگری مرتبط با موسیقی معنا نداشت. هر آنچه از موسیقی میشنیدیم از تلویزیون بود، آن هم به شرطی که مادر گیر نمیداد! خیلی وقتها ممکن بود مادر به موسیقی که از تلویزیون پخش میشود هم معترض شود، آن وقت درجا کانال عوض میشد و ما در حسرت موسیقی دو سه دقیقهای آخر سریالها میماندیم.
«روزگار جوانی» از آن سریالها بود که با هم میدیدیم. از آنهایی که مادر گیر نمیداد به موسیقی پایانیاش. البته فکر کنم دلیل اصلیاش این بود که اغلب آخرهای سریال به خواب میرفت! اما از شانس ما خیلی وقتها کجسلیقگی مسئول پخش باعث میشد شنیدن آن از ما دریغ شود؛ یا اصلا پخش نمیشد یا از وسطهایش قطع میشد. اما اگر بخت با ما یار بود و موسیقیاش پخش میشد، یک شب رویایی برای ما رقم میزد.
چند روز پیش وقتی این موسیقی را اتفاقی شنیدم، پرت شدم به آن سالها که جلوی تلویزیون استرس داشتیم که آیا امشب موسیقی آخر سریال را خواهیم شنید یا نه. اما امروز به آنی موسیقی را دانلود میکنیم و هر قدر دلمان میخواهد گوش میدهیم؛ بدون این که مادر بالای سرمان باشد و نگذارد.
این وسط یک چیز مهم تغییر کرده. آن روزهای بچگی، از ریتم این آهنگ خوشمان میآمد؛ آن روزها نمیفهمیدیم «تا به کی از آرزوهامون جدا...» یعنی چه! آن روزها دوست داشتیم این آهنگ را بشنویم و با آن سرخوش میشدیم. الان؟ سلیقه موسیقیمان تغییر کرده و شاید خیلی طرفدار این آهنگ نباشیم و با شنیدنش شاید سرخوش نشویم، اما خیلی خوب میفهمیم «از غم ای كاشها چشمم كبود...» یعنی چه ...