بچه که بودم شب کهمیشد دلم میخواستم سوار هواپیما برم اونجایی که روزه عاشق نور آفتاب بودم شب برام پر از ترس و بیخوابی بود انگار شب من تنها تر از روزم البته روزم تنها بودم اما آدما میدیدم کهکنار همن حرف میزنن میخندن اما شب فقط من بودم تنها بدون وجود صحنه ایی انسانی من بودم و تو
تو یا من نمیدونم همون صدایی که هیچوقت خفه نشد الانم داری فک میزنی منو وادار میکنی که کسی باشم شاید من نخوام شاید نخوام این ترم ۲۰ بگیرم شاید این بار که مامانم صدام زد نخوام جوابشو بدم شاید نخوام که از تخت برم بیرون و شاید زندگیو نخوام چرا مدام منو هل میدی چرا رهام نمیکنی چرا مثل بقیه نمیری و هیچی هیچی ...