امروز به واسطهی خوابی که دیشب دیدم به این آگاه شدم که من از بچگی اشتیاق زیادی به زودتر بزرگ شدن داشتم و همین اشتیاق هم از سن 20 سالگی به بعد که عطش یادگیری در من عمیقتر شد، باعث شد من از همهی دوستام توو یه سری مسائل خیلی جلوتر باشم و دوستای نزدیکمو از افرادی انتخاب کنم که سنشون بیشتر از منه، چون واقعاً با همسنهای خودم دیگه زیاد موضوعات مشترکی برای صحبت نداشتم و چندسالی هست که این احساس تنهایی در من بیشتر شده چون میبینم که از طرف دوستام درک نمیشم، که امروز به این آگاهی رسیدم که مقصر خودمم چون انتخاب کردم که پیشروی بیش از حد داشته باشم، درواقع وقتی با یه موضوع جدید، مخصوصاً روانشناسی، فلسفه، متافیزیکی و ... برمیخورم نمیتونم جلوی خودمو بگیرم که تهشو در بیارم و دیگه از هر راهی شده خودمو تووش غرق میکنم تا کنجکاوی و جستجوگریم سیراب بشه...
شاید همین میل من به یادگیری بیش از حد بوده که باعث شده توو سن 26 سالگی کتاب چاپ کرده باشم! درواقع پارسال اطلاعاتم سرریز کرد و هدف غایی هم برای خودم درنظر گرفته بودم برای نوشتن این کتاب، اما خوب الان دارم همه چیزو از جنبهی سرعت رشد نگاه میکنم.
نمیدونم این روش من خوبه یا نه، من دوسش دارم اما توو خوابم هشدار گرفتم که این کارم باعث میشه شادی توو زندگیم گم بشه و در خیلی از موقعیتهای چندسال اخیرم صدق میکنه...
رشد در برابر شادی؟ چه معاملهی غیر منصفانهای! الان که دارم این متن رو مینویسم مطمئن نیستم تصمیم بگیرم سرعتمو کم کنم یا نه اما تجربه نشون داده من خوابهامو جدی میگیرم و به حرفاش گوش میدم چون میدونم نیازهای ناخودآگاهمو به من یادآوری میکنه، من هم نیاز دارم خوش بگذرونم با دوستای هم سنم اما خب نیازم به یادگیری و رشد خیلی بیشتره... و البته یه جورایی از صحبتهای بیهوده خوشم نمیاد، دوست دارم باهم سر مسائل مهم انسانی بحث کنیم و بحثمون هم نتیجه داشته باشه. نمیدونم این چیزی که من دارم مثل استعدادیه که بچههای کوچیک در زمینههای مختلف دارن یا نه اما منو از همسنهام جدا کرده...
من زیاد نمیام ویرگول بنویسم اما حس کردم این یه مورد رو باید اینجا ثبت کنم، ببخشید اگر به هم ریخته نوشتم...