
تا حالا پیش اومده به این فکر کنی که چقدر رفتارها و طرز بیانت توی جمعهای مختلف متفاوته؟ به این فکر کردی که بین دوستات یه آدم شلوغ و شیطونی در حالی که خانواده تو رو به متانت و آرومی میشناسه؟
فکر کنم خیلی از ماها واسمون پیش اومده که برخوردمون رو توی جمعهای مختلف با هم مقایسه کردیم و اولش به کلی تناقض رسیدیم.
شاید بعضیهامون حتی عذاب وجدان هم گرفتیم و پیش خودمون فکر کردیم، این همه دورویی چرا؟
اما واقعیت اینه که، درستش همینه. ناراحت نباش.
میدونی، خیلی از جمعها و دورهمیها انقدر فضای دوست داشتنی دارن که بهت اجازه میدن خود واقعیت باشی.
جمع دوستای صمیمیات رو تصور کن.
اونا هیچوقت تو رو قضاوت نمیکنن، بهتره بگم، اونا هیچوقت تو رو به خاطر رفتارت در یه لحظه خاص قضاوت نمیکنن. دوستای صمیمی با یه جمله تو، کل رفتارت رو آنالیز نمیکنن. تو بین دوستای صمیمی میتونی با خیال راحت و فارغ از هر دلهرهای بلند بخندی یا بلند گریه کنی. میتونی به راحتی به کسی که ناراحتت کرده فحش بدی، میتونی بدون ترس، پشت سر کارفرمات حرف بزنی و ناسزا بگی تا دلت خنک شه، میتونی از رفتارای همسر یا پارتنرت گله کنی و خیالت راحت باشه هیچوقت به گوش خودش یا خونوادهاش نمیرسه. میتونی کل شب رو باهاش بیدار بمونی از هر دری حرف بزنی. نمرههای بد و سوتیهات رو فقط دوستات میدونن ولی چیزی که مهمه اینه که تو نگران نیستی از اینکه اونا در جریان جزئیات زندگیت هستن. حتی مسخرهترین عکسارو با دوستات داری. همون سلفیهایی که توشون زبونت رو درآوردی یا قیافت شبیه قوری شده.
اما جمع خانواده یه فیلتر خاص داره
تو توی جمع خانوادهگی سعی میکنی جوری رفتار کنی که قضاوت نشی چون متاسفانه این اتفاق میفته، سعی میکنی کمتر آفتابی شی که کسی ازت سوالای نامربوط نپرسه، دوست نداری در جریان کارات قرار بگیرن، من حتی خیلیها رو میشناسم که سعی میکنن اون چیزی باشن که پدر مادرشون دوست دارن و دلیلشونم اینه که قراره سالی یک بار فامیل رو ببینن، این یک بار رو " آسه میرن که گربه شاخشون نزنه".
البته اینو هم بگم، خیلی وقتا بهترین دوستای ما، خانوادمون هستن. دوست صمیمیمون همسر، خواهر یا برادرمونن، کسایی که یاد گرفتن بدون هیچ " حساب و کتابی" فقط مارو دوست داشته باشن.
همه اینارو گفتم که بدونی، اینکه تو توی کدوم یک از این جمعها " خود واقعیت" هستی، اصلا مهم نیست. اینکه تو یاد گرفتی اول اطرافیانت رو بشناسی و بعد متناسب با رفتار اونا، رفتار کنی، نشون دهنده هنرمندی توئه.
فکر کنم دیگه فهمیده باشی، به شدت با این جمله که " تو خودت باش، بقیه هر جور میخوان فکر کنن" مخالفم. خیلی وقتا خیلی جمعها و افراد، ظرفیت " خود واقعی" تو رو ندارن.
حیفه که تو بهترین خودت رو برای همه رو کنی.
پس خندههای بلند و روراستی رو نگهدار برای کسی که لیاقتش رو داره. بعضیها همون بهتر که، چهره پشت نقابت رو نبینن و از دیدنش محروم باشن.