نشد...

بیدار مانده ام ولی اصلا سحر نشد

شب های تلخ وحشت من مختصر نشد

می خواستم که پر بزنم از سکوت خویش

با زخمهای کهنه این بال و پر نشد

یک عمر در سکوت خودم گریه کرده ام

حتی خدا هم از غم من باخبر نشد

سوزاندی و به ریشه من تیشه می زنی

یک لحظه چشمهای خودت شعله ور نشد

خنجر بگیر دستت و از روبه رو بزن

روزی اگر دو مرتبه از پشت سر نشد

در پشت شیشه های مه آلود سالها

همراز غصه های من یک نفر نشد

من را بگیر و زنده بسوزان و دفن کن

روزی اگر شکستن من با تبر نشد