می خواستم بِرَوَم.
اما ماندن، کهنه ترین رسالتم بود.
حتیٰ زمانی که سرمایِ بارشِ دلتنگی، جزٔجزِٔ تاروپودم را دربرگرفته بود... ماندم! در بُهتِ جای جایِ آنان که بودند و دیگر نیستند.
نمی دانم...!
چه جهانی در سرم رو به سقوط بود، که به دنبال غم و غصه هایم بودم؟
در به در، میانِ خواب هایم از پا می افتادم و بیدار شده دوباره می ایستادم.
اندوه تازه ای نداشتم.
هرچه بود از ماضی بر من به جای مانده بود که اینگونه تیر می کشید.
هر آنچه که قبل ها تجربه کرده بودم، اکنون باعثِ رنجش و نگرانی ام شده است ...
#آرزوبیرانوند
