

دلنوشتهای برای بابایی که قلبشو تیکهتیکه کردن
بابا، تو کجایی که ببینی دلم داره آتیش میگیره؟ کجایی که ببینی این دنیا بدون تو برام یه قفس سرد و تاریکه؟ از وقتی رفتی، انگار یه تیکه از وجودمم با تو زیر خاک رفت. صبحا که بیدار میشم، منتظرم صداتو بشنوم، همون صدای گرم و مهربونت که میگفت: «دخترم، غصه نخور، دنیا هنوز قشنگه.» ولی حالا فقط سکوته، بابا. یه سکوت لعنتی که داره خفهم میکنه. تو رفتی و من موندم با یه عالمه حرف نگفته، یه عالمه بغض، و یه دل پر از گله. نه از تو، بابا. از اونا. از اونایی که قلب بزرگت رو نشونه گرفتن و با خندههاشون تیکهتیکهش کردن.
میگن خاک سردِ، مهر مرده رو از دل میبره. ولی تو چرا از دل من نرفتی؟ چرا هر شب که سرمو میذارم رو بالش، جای خالیت مثل یه خنجر تو قلبم فرو میره؟ یادته اون عروسکای پلاستیکی مادرو بچه که برام میخریدی؟ همونا که با دستای پینهبستت بهم میدادی و میگفتی: «این مال دختر نازمه»؟خیلی عصه میخورم که اونقدر مراقب خوبی براشون نبودم همشون از بین رفتن حالا هیچی ازت ندارم بابا حتی یه پیرهنت، دلم میخواد پیرهنت رو بپوشمو با بوی تو خوابم ببره نگهشون داشتم، بابا. شبا بغلشون میکنم و گریه میکنم، چون تو نیستی که بغلم کنی. تو نیستی که بگی: «همه چی درست میشه.» ولی مگه درست شد، بابا؟ مگه اونا گذاشتن چیزی درست بشه؟
تو یه کوه بودی، بابا. یه مرد با دلی به وسعت دریا. ولی خب، دریا هم وقتی طوفان بیاد، پر از موجای خشمگین میشه، نه؟ تو اما هیچوقت خشمگین نشدی. نه وقتی زیر پاتو خالی کردن، نه وقتی پشتت خنجر زدن، نه وقتی با لبخندای زهرآلودشون زندگیتو به آتیش کشیدن. آخه چرا، بابا؟ چرا انقدر مهربون بودی؟ چرا نذاشتی من ببینم کیا قلب تو رو سوزوندن؟ تو فقط لبخند زدی، حتی وقتی دنیا داشت رو سرت آوار میشد. حتی وقتی اونایی که باید کنارت میبودن، شدن گرگایی که تو رو پارهپاره کردن.
بعضی آدما، بابا، انگار فقط بلدن حسادت کنن. بلدن با زبونشون سم بپاشن، با دستاشون طناب دار ببافن. اونا که دور و برت بودن، اونا که بهت میگفتن «خانواده»، کجا بودن وقتی تو شبای سرد غصه میخوردی؟ کجا بودن وقتی با دستای خالی سعی میکردی برای من و بقیه یه لقمه نون حلال بیاری؟ اونا فقط بلد بودن زیر پاتو خالی کنن، بلد بودن با کنایه و طعنه بگن: «تو که چیزی نداری، چرا هنوز سرت بالاست؟» ولی تو سرت همیشه بالا بود، بابا. چون تو یه مرد واقعی بودی، نه مثل بعضیا که فقط ادای آدمای بزرگ رو درمیارن.
یادته اون روزایی که هنوز غرورتو نشکسته بودن؟ وقتی همه بهت احترام میذاشتن، وقتی هنوز یه جایی تو این دنیای بیرحم داشتی؟ ولی اونا، اونا که چشمشون از موفقیت تو پر از زهر بود، نذاشتن. با نقشههاشون، با دروغاشون، با اون بازیای کثیفشون، همهچیزو ازت گرفتن. کارتو، اعتبارتو، خندهتو. و تو چی؟ تو فقط سکوت کردی. حتی وقتی فهمیدی کیا پشت این همه بدبختیتن، به روشون نیاوردی. آخه چرا، بابا؟ چرا نذاشتی من برات بجنگم؟ من که دختر تو بودم، من که حاضر بودم دنیا رو به آتیش بکشم تا تو یه روز با خیال راحت سرتو رو بالش بذاری.
حالا که نیستی، دلم پر از گلهست. نه از تو، بابا. از اونایی که با دستای آلودشون زندگیتو به گند کشیدن. از اونایی که حالا میان و ادای دلسوزی درمیارن، انگار نه انگار که همون دستاشون پر از خونه قلب توئه. اونا که با خندههاشون، با حرفای قشنگشون، تو رو به این روز نشوندن. میگن: «ببخش، فراموش کن.» ولی من چطور ببخشم، بابا؟ چطور فراموش کنم که تو چقدر زجر کشیدی؟ چطور فراموش کنم که تو حتی تو بدترین لحظهها، بازم به من لبخند زدی و گفتی: «دخترم، غصه نخور»؟
از وقتی رفتی، دنیا برام جای قشنگی نیست. هر بار که از خونه میرم بیرون، میترسم. میترسم دخترایی رو ببینم که با باباهاشون میخندن، چون قلبم آتیش میگیره. میگم کاش منم میتونستم یه روز دیگه با تو باشم. فقط یه روز. یه روز که محکم بغلت کنم، صورتمو بچسبونم به صورتت، ببوسمت و بگم: «بابا، تو بهترینی.» ولی حالا فقط یه حسرت مونده. حسرت اون روزایی که میتونستم بیشتر کنارت باشم، بیشتر باهات حرف بزنم، بیشتر بهت بگم که چقدر دوستت دارم.
بابا، من از بچگی میترسیدم تو رو از دست بدم. از همون موقع که نمیفهمیدم چرا بعضیا با من بد رفتار میکنن، چرا منو با بقیه مقایسه میکنن. تو اما همیشه هوامو داشتی. حتی وقتی دنیا داشت تو رو له میکرد، بازم برام عروسک میخریدی، بازم بهم میگفتی: «تو گُلم هستی.» حالا که نیستی، با این دلتنگی چیکار کنم؟ شبا سرمو میکنم زیر لحاف و گریه میکنم، درست مثل همون موقعها که دلتنگت میشدم. ولی حالا دیگه نمیتونم بیام پیشت. نمیتونم بغلت کنم و بگم: «بابا، نرو.»
اونا که تو رو به این روز نشوندن، حالا کجان؟ اونا که با حسادت و خیانتشون تو رو از عرش به فرش کشیدن، حالا دارن چیکار میکنن؟ حتما دارن میخندن، دارن زندگی میکنن، انگار نه انگار که یه مردی مثل تو رو نابود کردن. ولی من نمیذارم، بابا. نمیذارم یادت گم بشه. تو یه قهرمان بودی، حتی اگه اونا نذاشتن دنیا اینو ببینه. تو با همه زخمایی که بهت زدن، بازم لبخند زدی. بازم منو بغل کردی و گفتی: «همه چی درست میشه.»
دلم برات تنگ شده، بابا. خیلی. هر شب خوابتو میبینم، ولی صبح که بیدار میشم، فقط جای خالیتو میبینم. کاش میتونستم یه بار دیگه ببینمت. کاش میتونستم بهت بگم که چقدر پشیمونم که نتونستم بیشتر کنارت باشم. تو رفتی، ولی خندههای واقعی منم با تو رفت. حالا فقط این کلمات موندن، و یه قلب شکسته که تا ابد تو رو دوست داره. تو همیشه تو دلمی، بابا. همیشه.
برای تو، بابایی که با همه دردا، بازم لبخند زدی.