خودزنی

کدوم ابرو بغل کردی بباری

که هر شب پنجره می‌شه حریصت

تموم شهر زیر آب رفته

ونیز خوابیده توو چشمای خیست

مچاله می‌شی تنهایی روو تختت

یه نخ گریه، یه پاکت شب نخوابی

توو باد سرد پاییزی شبیه

لباس بی‌قرار روو طنابی

کسی چشم انتظارت نیست این‌جا

به دنبالت نمی‌گرده نگاهی

قطارت راه افتاده ولی تو

بلیتِ گمشده توو ایستگاهی

تماشا کن ازت چی ساخته دنیا

که حتی دیگه احساسی نداری

قمار زندگی رو دست آخر

داری می‌بازی و آسی نداری

یه هفته س از اتاقت جُم نخوردی

می‌جنگی با خودت توو انفرادی

چقد خسته کننده‌س حال و روزت

مثِ خمیازه‌ی غیر ارادی

خودت رو می‌زنی آروم بگیری

خودآزاری ولی حال خوشی نیست

یه روز می‌فهمه اون‌که از تو دل کَند

خیانت کمتر از آدمکشی نیست...