
تخت بیدار
شعر: آرزو بیرانوند
حال و روزگارم مثل مرگه
خستم از قصه های تکراری
از دروغای شعرهای قشنگ
از «دُرُس می شه»های دوزاری
مثل آب و هوای اهوازم
حالمو هیچ کس نمی فهمه
اونقده سر به زیر بودم که
نالمو هیچ کس نمی فهمه
توی آینه کسی شبیه خودم
می گه بسه، دیگه تمومش کن
به دلش کلی آرزو مونده
ولی چشماش می گه تمومش کن!
آدمه،گاهی وقتا از خودش و
از زمین و زمان طلبکاره
اسلحه ش رو می گیره سمت خودش
حتی وقتی که روی رگباره
قدِ سی تا بهارْ تنهایی
دلم از پاییزای رفته پُره
این سجلّم همش دروغه، که من
نَوَدم بیشتر بهم می خوره!
همه دیدن... زنی که دل گیره
اشک می ریزه و سبک می شه
ولی من هی ترانه می بارم
نکنه، آسمونم ابری شه...
این تخت اسمش تخت بیداره
تخت تموم بی تو بودن هام
تختی که خیلی خوب می دونه
تنهاتر از تنهاترین تنهام
اون قدر تو اشکام غلطیده
خون گریه هامو خوب فهمیده
این تخت، مشتای بدی خورده
این تخت، چیزای بدی دیده
هربار گفتم بی تو می میرم
توو نقش یک تابوت ظاهر شد
هرشب کنارش شعر می خوندم
اون قد کنارم موند، شاعر شد
دونست یعنی چی که می نویسم
حال من از مجنون بهتر نیست
دونست مردن یعنی بی چشمات
دونست مردن، اسم مصدر نیست
می گن بخواب اما مگه میشه؟
وقتی دلم پیشت گرفتاره
هیشکی حواسش نیست به جا خوابم
این تخت اسمش تخت بیداره