چه احساس عجیب...
چه احساس عجیبی بی تودارم
همین روزا که داری دور میشی
واسه از یاد من رفتن یه روزی
به بودن با یکی مجبور میشی
برو بالا به سمت اسمونت...
همون جایی که باید پا بذاری
خودم رو به زمین میکوبم اما
بگو الاگلنگ و دوست داری
زمین جای قشنگی نیست وقتی
درو دیواره شهر و رنگ کردن
توی گوش تموم مردم شهر
صدای کودتا و جنگ کردن
سه ساله بودم و توی اتاقم
عراقی ها لباساموگرفتن
کبوتر میشم و هر روز میرم
همونجایی که بابامو گرفتن
کبوتر بچه ای که دوس داره
میون خوب و بدها مرز باشه
نباید سرزمین سبز جای
علف های کثیف و هرز باشه
دارم تو این شبای ساکت و سرد
به آغوش سفید ماه میرم
شبیه روح سرگردونم و با
یه جسم مرده دارم راه میرم
روی دستای من افتاده سایه
صدای رعد و برق اسمونه
یکی باید میون شهر باشه
یکی که موقع رفتن بمونه!
به رفتن راضی ام اما به موندن
اگه اصرار باشه التماسه
برای شاخه ی خشکیده مرهم
فقط دندونه های تیز داسه
همین حالا واسه از یاد رفتن
من امادم فقط بشمار تا سه
برو به سمت قله پر بگیر و
برو پشت سرت میباره بارون
به فکر من نباش و اوج بردار
هوای من رو بی تو داره بارون
یه وقتایی که خیس گریه میشم
به چترا دست میدم راهیت شم
به قلاب پریده لب زدم تا...
تو که دریا شدی من ماهیت شم...
اگه دریا شدی من ماهیت شم
تموم خونه رو بعد تو گشتم
همین اینه هایی که شکسته
هنوزم عطر تو رو شونه های
حریص جالباسی ها نشسته..
هنوزم عطر تورو شونه های
حریص جالباسی ها
نشسته