@mahshad_pakzad
اسمش زینت بود. یه روز که برای قدم زدن رفته بودم لب شط باهاش آشنا شدم. قایق کوچک و قشنگش رو انداخته بود توی آب و آروم آروم پارو می‌زد. از تماشا کردنش لذت می‌بردم. انگار سنگینی نگاهمو حس کرده بود. روشو دقیقا برگردوند سمت من. لبخند زدم و براش دست تکون دادم. اونم لبخند زد. قایقش رو کج کرد و اومد طرف من و سر صحبت باز شد. بعد از اون زینت هر روز ظهر با قایقش میومد اول مسیر پیاده‌رویم و سوارم می‌کرد و با هم توی شط می‌گشتیم. خیلی وقتا وسط آب قایق رو نگه می‌داشت تا راحت با هم حرف بزنیم. زینت عرب بود. اصالتا اهل نجف. فارسی رو با لهجه‌ی غلیظ عربی صحبت می‌کرد. بابای زینت ماهی‌‌فروش بود. صبح میومد شط ماهی‌گیری و بعد از ظهر اونا رو کنار بازارماهی بساط می‌کرد. یک سالی می‌شد که پدر زینت توی یه دعوای خیابونی تیر خورده بود به قلبش و از دنیا رفته بود. حالا دیگه زینت به جای پدر کار می‌کرد. عصرها هم برادر کوچک‌ترش ماهی‌ها رو می‌فروخت. ینت بود. یه روز که برای قدم زدن رفته بودم لب شط باهاش آشنا شدم. قایق کوچک و قشنگش رو انداخته بود توی آب و آروم آروم پارو می‌زد. از تماشا کردنش لذت می‌بردم. انگار سنگینی نگاهمو حس کرده بود. روشو دقیقا برگردوند سمت من. لبخند زدم و براش دست تکون دادم. اونم لبخند زد. قایقش رو کج کرد و اومد طرف من و سر صحبت باز شد. بعد از اون زینت هر روز ظهر با قایقش میومد اول مسیر پیاده‌رویم و سوارم می‌کرد و با هم توی شط می‌گشتیم. خیلی وقتا وسط آب قایق رو نگه می‌داشت تا راحت با هم حرف بزنیم. زینت عرب بود. اصالتا اهل نجف. فارسی رو با لهجه‌ی غلیظ عربی صحبت می‌کرد. بابای زینت ماهی‌‌فروش بود. صبح میومد شط ماهی‌گیری و بعد از ظهر اونا رو کنار بازارماهی بساط می‌کرد. یک سالی می‌شد که پدر زینت توی یه دعوای خیابونی تیر خورده بود به قلبش و از دنیا رفته بود. حالا دیگه زینت به جای پدر کار می‌کرد. عصرها هم برادر کوچک‌ترش ماهی‌ها رو می‌فروخت.
زینت با ماهی‌ها دوست شده بود. باهاشون حرف می‌زد. می‌گفت اونا حرفاشو می‌فهمن. می‌گفت حتی گاهی اونا هم باهاش حرف می‌زنن. زینت کوه صبر بود. یه تنه همه‌ی غم و رنج خانوادشو به دوش می‌کشید و دم برنمی‌آورد. هیچ وقت ندیدم از چیزی گله کنه. زینت پناه روزای خسته‌ی من بود. سکوت می‌کرد و به همه‌ی درد و دلام گوش می‌داد. حرفام که تمام می‌شد، بسم الله می‌گفت و با حرفاش نور به قلب و جون من می‌تابوند. ۵ کلاس بیشتر درس نخونده بود و ۲۰ سال بیشتر نداشت، اما مثل یه حکیم صحبت می‌کرد.
یه روز از اون روزایی که روزگار غماشو انداخته بود روی شونه‌هام، از خونه زدم بیرون و رفتم لب آب بلکه زینت رو ببینمو جون دوباره‌ای بگیرم. هرچی منتظر موندم نیومد. نگرانش شدم. رفتم دم بازارماهی تا سراغشو از داداشش بگیرم، اما اونم نبود. از آدمای اونجا جویای حالشون شدم. مثل این که امروز صبح عموهای زینب از نجف اومده بودن ایران. زینت و برادرش و مادرشون رو برای این که روزگارشون راحت‌تر بگذره بردن نجف، خونه‌ی پدربزرگشون.
از اون روز و روزای بعدش همه‌ی غم و خستگی‌هامو برای ماهی‌های شط تعریف می‌کردم تا به گوش زینت برسونن. بعضی وقتا احساس میکنم صدای ماهی‌ها رو می‌شنوم که از زینت برام می‌گن.
{ همیشه وقتی کنار شط قدم میزنم یه همچین داستانی رو توی ذهنم خیال میکنم و دوست داشتم یه جایی ثبتش کنم :) }
دوم/فروردین/هزار و چهارصد ویک دوم/فروردین/هزار و چهارصد ویک
