
سلام دوستان عزیز، امیدوارم حالتون عالی باشه.
توی این جلسه میخوایم دربارهی یکی از پرکاربردترین افعال مدال (Modal Verbs) صحبت کنیم؛ یعنی Might.
اگر بخوام خیلی ساده معنی Might رو بگم، باید بگم:
Might یعنی "شاید".
یعنی ما مطمئن نیستیم که یک اتفاق میفته یا نه.
نه میخوایم بگیم صددرصد اتفاق میفته...
نه میخوایم بگیم صددرصد اتفاق نمیفته...
فقط میگیم:
ممکنه. شاید.
فرض کنید صبح از خواب بیدار شدید.
از پنجره بیرون رو نگاه میکنید.
هوا نه کاملا آفتابیه، نه کاملا ابری.
دوستتون میپرسه:
«فکر میکنی امروز بارون بیاد؟»
شما میگید:
It might rain today.
شاید امروز بارون بیاد.
دقت کنید.
شما هواشناس نیستید.
مطمئن هم نیستید.
فقط دارید احتمال میدید.
همین یعنی Might.
یکی از خوبیهای Might اینه که ساختارش فوقالعاده راحته.
فرمول:
Subject + might + Verb (Base Form)
یعنی:
فاعل
بعد might
بعد فعل ساده
مثلاً:
I might go to the cinema.
شاید برم سینما.
She might call you tonight.
شاید امشب بهت زنگ بزنه.
They might arrive late.
شاید دیر برسن.
دقت کنید.
بعد از Might همیشه فعل ساده میاد.
نه فعل دوم.
نه فعل سوم.
نه ing.
برای منفی کردن فقط not رو بعد از Might اضافه میکنیم.
فرمول:
Subject + might not + Verb
مثلاً:
I might not come tomorrow.
شاید فردا نیام.
She might not like this movie.
شاید از این فیلم خوشش نیاد.
We might not have enough time.
شاید وقت کافی نداشته باشیم.
در مکالمهی روزمره، از Might برای سؤال مستقیم زیاد استفاده نمیکنیم.
به جای اینکه بگیم:
Might you come tomorrow?
که خیلی رسمی و غیررایجه،
بیشتر میگیم:
Do you think you'll come tomorrow?
یا
Is it possible that you'll come tomorrow?
البته از نظر گرامری جملهی زیر درسته:
Might I ask you a question?
آیا ممکنه یک سوال ازتون بپرسم؟
این کاربرد بیشتر در موقعیتهای خیلی رسمی یا مودبانه دیده میشه.
اصلیترین کاربرد Might اینه که دربارهی احتمال صحبت کنیم.
یعنی وقتی از چیزی مطمئن نیستیم.
مثلاً:
He might be at home.
شاید خونه باشه.
شما نمیدونید هست یا نه.
فقط احتمال میدید.
یا:
She might know the answer.
شاید جواب رو بدونه.
باز هم قطعیتی وجود نداره.
مثلا دوستتون میگه:
«جمعه میای مهمونی؟»
شما هنوز تصمیم نگرفتید.
میگید:
I might come.
شاید بیام.
یعنی هنوز قطعی نیست.
گاهی Might برای پیشنهاد دادن یا توصیهی خیلی ملایم هم استفاده میشه.
مثلاً:
You might want to check your email.
شاید بد نباشه ایمیلت رو چک کنی.
یا:
You might try this restaurant.
شاید بد نباشه این رستوران رو امتحان کنی.
دقت کنید.
اینجا Might معنی "شاید" نمیده.
بلکه جمله رو مودبانهتر کرده.
این سوال رو خیلی از زبانآموزها میپرسن.
ببینید.
Maybe یک قیده.
معمولا اول جمله میاد.
مثلاً:
Maybe I'll go out tonight.
شاید امشب برم بیرون.
اما Might یک فعل مداله.
داخل ساختار جمله قرار میگیره.
I might go out tonight.
شاید امشب برم بیرون.
از نظر معنی تقریبا شبیه هم هستن.
فقط جایگاهشون توی جمله فرق میکنه.
این دو تا خیلی به هم شبیه هستن.
هر دو معنی "شاید" میدن.
اما معمولا:
May احتمال بیشتری رو نشون میده.
Might احتمال کمتری رو نشون میده.
مثلاً:
It may rain.
احتمال بارون اومدن نسبتا زیاده.
اما:
It might rain.
احتمالش کمتره.
البته توی مکالمهی روزمره، خیلی وقتها این دو به جای هم استفاده میشن و تفاوتشون خیلی محسوس نیست.
اگر بخوام کل این درس رو در چند جمله خلاصه کنم، باید بگم:
Might زمانی استفاده میشه که بخوایم دربارهی یک احتمال صحبت کنیم.
یعنی:
«ممکنه این اتفاق بیفته... ولی مطمئن نیستم.»
ساختارش خیلی ساده است:
Subject + Might + Verb
منفی:
Subject + Might Not + Verb
و مهمترین نکتهای که همیشه باید یادتون بمونه اینه:
هر وقت بین دو حالت گیر کردید و از نتیجه مطمئن نبودید، احتمال زیادی وجود داره که استفاده از "Might" انتخاب درستی باشه.
و قانون طلایی این درس هم اینه:
بعد از Might، فعل همیشه به شکل ساده میاد.
اگر این قانون ساده رو یادتون بمونه و مفهوم "احتمال" رو خوب درک کنید، خیلی راحت میتونید Might رو در مکالمههای روزمره، فیلمها و حتی آزمونهای زبان مثل آیلتس و تافل بهدرستی استفاده کنید.