روزی روزگاری جمعی مورچه دردشت خوش آب و هوایی در کنار رودخانه ای پرآب و زیبا زندگی می کردند. یک صبح عادی مورچه خواری بزرگ به لانه آن ها حمله کرد و با بی رحمی عده زیادی از مورچه ها را خورد یا زیر پا له کرد. آن روز لانه مورچه ها خراب شد. لانه ای که برای ساختنش کلی زحمت کشیده بودند. در انبارهایش کلی دانه ذخیره کرده بودند و در پستوهایش بچه مورچه های زیبایی داشتند که دیگر نبودند...
مورچه ها چه کردند؟
همه _جز یکی دو مورچه_ شروع به ساختن لانه ای دیگر کردند و پس از چند روز که لانه ساخته شد جشن بزرگی ترتیب دادند و به خود کلی هورا و زنده باد گفتند. .القصه...مدتی نگذشته بود که سروکله مورچه خوار پیدا و آن قصه پر غصه از دست دادن ها تکرار شد.این بار هم مورچه ها _جز یکی دو مورچه_ کار پدرها و پدربزرگ هایشان را در پیش گرفتند و هیچ "کم نیاوردند".حتی در وصف قهرمانی خود شعر گفتند و سرود خواندند...
دیگر برایتان نمی گویم که مورچه خوار با چه یاران و روش ها و ترفند ها چند بار به آن ها سر زد و خواهد زد. فقط می دانم آن یکی دو مورچه هایی که "کم آوردند" , از پس ویرانی دشت پرگل, دوستان,آذوقه ها و همه امیدهایشان را گذاشتند و رفتند و در جایی دور در تنه یک کنده درخت پیر به سختی ولی با این امید زندگی کردندکه دیگر بچه مورچه ها نه آن قصه پرغصه بلکه با افتخار "کم آوردن" را تکرار خواهند کرد.
یک "کم نیاورده" ی هنوز زنده
