خوب مثل همیشه با آن مغزهای نخودیتان و چشم های بیرون زده از حدقه که فقط رنگ تراول و دلار را می بینند واقعیت یک جامعه را نفهمیدید و ندیدید... این برای ما چیز تازه ای نیست..
شنیدیم که یکی از شما چهار انگشت را بالا آورده و به ازای هر انگشت کثیفش جان هزار هموطن بی گناه ما را نشان داده و گفته: " ته تهش چهار هزار نفر می میرن...". لازم به توضیح نیست که جان هر یک نفر که قربانی جهل و طمع تو و امثال تو شد به هزار گوسفندی مثل تو می ارزید که دم از "ایمنی گله ای" می زدید.
اما... تلفن روی میز بزرگ ریاست در این سازمان و آن وزارت خانه بود که مدام زنگ خورد...و تماس های مخفی که با هم گرفتید که: " فلانی چه نشستی که اینا مثل برگ خزون دارن می ریزن و می میرن!!!" و نقشه هایی که یکی یکی نقش بر آب شدند.. از انحصار واردات انواع دارو و بعضی از واکسن های خاص تا میلیاردهایی که کیسه دوخته بودید برای تهیه واکسن داخلی!! و ...
یکی از روی صندلی بلند شد.گردن کلفت و شکم برآمده اش پیراهن آرمانی را بدجور از ریخت انداخته بود. پشت پنجره تمام قد دفترش ایستاد و به نورهای زرد و سفید و قرمز شهر که زیرپایش تلالو داشتند نگاهی انداخت. رویاهای دلاریش نیمه کاره ماندند و حساب ها آن چنان که انتظار داشت پر نشدند. زیرلب گفت: عوضیا!!!
همان دم در چند بیمارستان روی چند عوضی دیگر را با کاور پوشاندند...